 |
|
|
|
Bosgarren Agerraldia
V
Alejandro, Katalina eta On Roman
|
Alejandro.- Bakoitzak bere bideari jarraitzen dio, eta, horiek, erotasuneko bidean ondo doazela esango nuke. Katalina nire iloba laztana, besterik da; haur maitea, etxekoia, maitetsua. Ezin horiekin bat egin lezake.
(Katalina eta On Roman atzetik sartzen dira)
Katalina.- Osaba!
On Roman.- Osaba!
Katalina.- Aldaketa hau, zer da?
On Roman.- Zer da hemengo mirari hau?
Alejandro.- Zatozte, zatozte... (Katalinari) Barren hori lasaitu al zaizu?
Katalina.- Zuri eskerrak...
Alejandro.- Ezta batere.
Katalina.- Osaba, ez dakit nola behar bezalako eskerrak eman.
Alejandro.- Orain arte egin didazun maitasun berarekin.
On Roman.- Baina, osaba, aldaketa hau, nola izan da?
Alejandro.- Behar duzun dirua atera al duzu?
On Roman.- Atera dut; eta orain datorrena datorrela, aurre emateko eran jarri naiz.
Alejandro.- Gehiago behar baduzu, gehiago atera. Ez kezkarik izan. Erantzuteko badut.
On Roman.- Nahikoa dut. Oso lasaitu naiz. Eta esker ugariak.
Katalina.- Ezin esan ahala, osaba.
Alejandro.- Hori ez da ezer.
On Roman.- Baina, zer da hemen gertatu dena?
Alejandro.- Gezur txiki bat esan nizuen, eta, orain, egia azaldu da. Hemen gertatu dena, horixe da.
On Roman.- Nola, ordea?
Alejandro.- Ez naiz txiroa; aberatsa, oso aberatsa naiz.
On Roman.- Aberatsa izan behar.
Alejandro.- Miloi askoren jabea.
Katalina.- Zergatik orduan txiro antzean etorri zinen?
Alejandro.- Esango dizuet. Diruak eman ditzakeen atsegin guztiak izan ditut; baina, nire bihotz gaixo hau, diruak ezin eman dituen atseginen egarri zen, eta egarri hau ezin ase nuen.
Katalina.- Zer, bada?
Alejandro.- Diruaren gozamenak hotzak dira, eta ni, gozamen epel, beroaz irrikitzen nengoen. Eta hainbeste urteren buruan, nire etxeaz gogoratu nintzen, eta hemen utzi nuen zorionaren oroipenez burua bete zitzaidan.
On Roman.- Etorri besterik ez zenuen.
Alejandro.- Nola hartuko ninduzuen ba al nekien?
Katalina.- Ikusi duzu.
Alejandro.- Orain, bai; ikusi dut.
On Roman.- Eta besterik ezin izan zitekeen.
Alejandro.- Aberats etortzen nintzela, zuen ongietorria, niretzat edo nire diruarentzat zen, jakingo al nuen?
On Roman.- Jakin behar.
Alejandro.- Ez da hain erraz. Honelakoetan, gezurrak ez bada ere, egia behintzat zerbait estaltzen da. Aberatsei egia gutxitan esaten zaie; behartsuari, bai. Horregatik ni behartsu antzean etorri naiz.
Katalina.- Eta aberats bezala hartu zaitugu.
Alejandro.- Eta egin didazuen arrera ona niri egin didazuela, eta ez nire diruari, argi eta garbi ezagutu dut.
On Roman.- Ezin besterik egin genezakeen.
Alejandro.- Etxe honetako zorionaz oso txoraturik gelditu naiz. Horrelako zorionik ez dute milioiak ematen; diruak ez du ahalmenik horrelako era atseginik taxutzeko. Sendi, senide arteko maitasun gozoa, antzekorik ez duen zerbait da.
On Roman.- Zure eta nire aurrekoen era berari jarraitzen diogu.
Alejandro.- Euskal Herriko sendi zoriontsuen era maitagarriari.
Katalina.- Euskal izaera zaharrari.
Alejandro.- Ez dut bada besterik behar. Zuentzat nire diruak, eta utz nazazue niri, nire azken urteetan, zuen kabi maitatiko epeltasun xamurrean kutsatzen.
On Roman.- Osaba!
Katalina.- Osaba!
(Bi bilobak osaba laztantzen dute)
|
Ezkutazapia jaisten da
Amaia
|
|
|
|
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
