|
Toribio Alzaga. Andre Joxepa Tronpeta
IV
Kaxiana eta Ixkira
(Ixkira begiak itxita dago, ezer ikusi eta entzuten ez balu bezala. Kaxianak sokak askatzen dizkio.)
Kaxiana: Orain, lokabe, aske izango zara.
Ixkira: (Kaxianaren ahotsa entzutean zoraturik) Kaxiana!
Kaxiana: Bai, Ixkira: ni naiz.
Ixkira: Zure ahotsak, zure hitzak, galdutzat neukan bizia berpizten dit.
Kaxiana: Alaitu zaitez orain.
Ixkira: (Begiak zabalduaz) Zure begi zoragarriak, galdutako indarrak nireganatzen dizkidate.
Kaxiana: Bai, Ixkira, bulartsua izan zera, eta, aurrera ere, horrela izan behar duzu.
Ixkira: Zure nahitasunaren errainu gartsuek, zorion baketsuko ateak zabaltzen dizkidate.
Kaxiana: Eta zorionekoak izango gara.
Ixkira: Baina, oinaze zorrotzak eraman behar izan ditut.
Kaxiana: Badakit...
Ixkira: Aztien menpean larritasun garratzak igaro ditut.
Kaxiana: Horrengatik, jakin dudan bezain laster, zure askatasuna eskatzera, Basajaun handiarengana joan naiz.
Ixkira: Zuri zor dizut beaz...?
Kaxiana: Bai; askatasuneko erabakidea niri eman dit.
Ixkira: Beraz, lehen bezala, maite nauzu?
Kaxiana: Lehen baino ere nahitasun sutsuagoarekin.
Ixkira: Nola, orduan, alde egin zenidan?
Kaxiana: Halabeharra...
Ixkira: Ni, zu gabe, ezin bizi nintzen.
Kaxiana: Ni ere ez, zu gabe.
Ixkira: Beti zutaz oldozten.
Kaxiana: Ni zutaz bezala.
Ixkira: Zugana nondik etorrik nintzen...
Kaxiana: Ni, berriz, ikustera ere joan nintzaizun.
Ixkira: Zu!...
Kaxiana: Ni, bai.
Ixkira: Noiz, ordea?
Kaxiana: Herenegun.
Ixkira: Herenegun!
Kaxiana: Arratsaldeko bostetan... ez, gaizki ari naiz: bostak hamar minutu gutxiagotan.
Ixkira: Ezagutu ginen ordu berean!
Kaxiana: Halaxe da. Sukaldean, bakar-bakarrik zeunden. Leiho ondoan, burua beso gainean etzinik, itxura kupigarria zeneukan.
Ixkira: Egia da. Baina, zu...
Kaxiana: Ez al zara gogoratzen, nola katu beltz txiki bat etorri zitzaizun?
Ixkira: Bai, gogoratzen naiz.
Kaxiana: Ni nintzen bada...
Ixkira: Zu!
Kaxiana: Begietan ezagutuko ninduzula uste nuen.
Ixkira: Zu al zinen?
Kaxiana: Bai. Noiz baino noiz, eskua bizkar gainetik igaroaz, maite-maite egingo ninduzun egon nintzen.
Ixkira: Ezagutu gabe nola ordea?
Kaxiana: Elkarganako nahitasun beroan igarotako ordu xamurrez gogoratu nintzen... Aritzen ginenean, jakiari, zuk kosk... (Biak txanda ezin harturik)
IXKIRA
zuk kosk
eta nik kosk
zuk kosk
eta nik kosk
|
KAXIANA
eta nik kosk
zuk kosk
eta nik kosk
...
|
Kaxiana: Eta gogorapen horrek eman zidan argitasunarekin, mahai gainean, gazta puxka bat ikusi nuen, eta kosk egitera joan nintzen...
Ixkira: Egia da!
Kaxiana: Orduan... zapata zahar bat bota zenidan.
Ixkira: Eta zuk... fuu! egin zenuen.
Kaxiana: Nola ez... Gaur goizean, oraindik, belaun azpia minberatua neukan.
Ixkira: Ez jakinean!
Kaxiana: Orduan, txoko batera joan eta handik aritu nintzaizun: Miau! Remiau! Limurtuko zinela uste nuen; baina zu geroago eta haserreago jartzen zinen.
Ixkira: Ez jakinean!
Kaxiana: Ez didazu ordea, zapata zaharrik gehiago botako!
Ixkira: Ezta berririk ere!
Kaxiana: Hain maitetsu joan nintzaizun eta...!
Ixkira: Hurrengoan, zuk miau esatean, nik mafau erantzungo dizut.
Kaxiana: Miau! Remimimiau!
Ixkira: Mamamamafau!
Kaxiana: Miau! Ramimimiau!
Ixkira: Mamamafau!
(Biak, katuen antzera miau eginaz eta elkar maitatuaz)
|
