Artzaiari otsoak
janikan ardiyak,
lendanikan gelditu
zitzaizkan erdiyak;
eta galera artaz
penetan zegola,
erre zitzaion bere
mendiko txabola.
Estura triste artan
zanean ikusi,
milla pentsamentu zan
jirabiltzen asi,
esanaz: Lenago ni
aberatsa nintzan,
mendiyetan ardi zai
ibiltzen ez nintzan;
nituben baserriya
hai eta ardiyak,
txal politak, astoa,
olloak, txerriyak,
soro, zelai ederrak,
nola sagastiyak,
eta gaur besterenak
dirare guztiyak.
Txabol txarra erre zait,
eztaukat etzauntzik,
|
lengoko diru poltxa
berriz daukat utsik;
gaur ditutan ardiyak
eztira betiko,
edo jango dizkitet
edo zaizkit ilko.
Zer egin biet bada
ontaz aurrera nik,
iya ezpanaiz gauza
egiteko lanik?
Nere atzen geldiya
dago ikusiya:
zokoren batean det
utziko biziya:
eta iņor eztala
oroitzen nigatik,
nere korputz argala
jango dute piztik".
Au esanaz zegoala
mendiyan negarrez,
galai bat joan zitzaion
apainduba urrez,
esanaz: Aiskidea,
non dezu mutilla?
Zeņen erantzun zion:
Gerratean illa.
|
