 |
|
|
|
|
Ipuiak edo kontutxoak
|
Etxe bateko zakur-katubak
|
Otordu segurubak
zituben zakurrak,
katubarentzat ziran
maipeko ezurrak;
oek txupatzen ere
maiz etzion uzten,
begi gaiztoz baitzuben
zakurrak ikusten.
Gisa artan zirala,
eguardi batean
kanpoko katu zar bat
sartu zan maipean;
eta ikusirikan
zakurrak ura an,
bereala tragatu
nairik zitzaion joan;
bota zizkan gaņera
zarpak eta ortzak,
nairik atera bere
bizkarreko otzak;
baņan katubak ere
galdurikan lotsak,
gogor zizkan itsatsi
azkazal zorrotzak.
Ala zilipurdika
ibillirik biyak,
|
zakurrari atera
ziozkan begiyak,
eta bizi guziko
itxu utzirikan,
joan zan saltoka katu
zar ura andikan.
Gero ziran kontubak
eta komeriyak,
nola zakurrak palta
zituben begiyak;
etzuben kazubela
non zegon ikusten,
eta beti katubak
utsa zion uzten.
Otordu itxubari
jartzen zizkatenak,
jaten zituben katu
etxekoak denak;
orduban zion esan
totoak moxari
txit asko nai ziola
len ta beti ari;
eta bizi zitezen
pakez lagunkidan,
aurrera alkarrekin
bear zutela jan.
|
Baņan katubak ura
zubenean entzun,
zion erdi parrean
jarririk erantzun
lenago nor izan zan
gogora zedilla,
ia joaten al zan len
lagunaren billa:
bada ark etzeukala
aren bearrikan,
eta joan zeilla arin
aren ondotikan.
|
Ala gosea zer zan
erakutsi zion,
nai ain jaten bein beren
utzi ez baitzion.
Ispillu onetan da
ikusten argiro,
kazkarra danari zer
datorkion gero;
gaitz egitearekin
mende daukanari,
allega leikiola
gaitz ura herati.
|
Euskal-Erria. XVI, 1887
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
