Azariyak galdurik
isatsa zepoan,
bere lurrak utzirik
bestetara zan joan;
eta lotsatzen zala
isatsik gabe an,
ardi bat il ta aren
larruz estali zan.
Noranai ibiltzeko
ala zuben era,
nola nornai laguntzat
artzeko aukera;
eta arrimaturik
artalde batera,
an asi zan egiten
ardiyen papera.
Iņoren ere beldur
etzala mendiyan,
arkume eta ardi
guziyen erdiyan,
ibiltzen zan egunaz
beti belardiyan,
eta gaba ezkerotz
berriz pikardiyan.
|
Iņor ere etzala
artaz suspitxatzen,
ollo tokitara zan
illunpetan sartzen;
eta zitubelarik
ollo asko galtzen,
etzan lapurra zein zan
beņere azaltzen.
Orrela zebillela
alditxo batean,
ajolgabetu zan bein
beretzat kaltean;
egunaz ikusirik
ollar bat aldean,
salta ta artu zuben
letagin artean.
Artzaiak nabaiturik
egin zuben lana,
arrimatu zan ardi
lapurrarengana;
baņan ardiyak utzi
gabe zeramana,
arin joan zan zubela
geroko zer jana.
|
