Mandoa zijoala
ardo kargarekin,
mendi bidean artza
zuben topoz egin;
zeņa asto bat janta
jaisten baitzan beera
egarriyak emanik
erreka batera;
mandoak zubenean
ikusi ura an,
esan zuben dardaraz
jarririk beregan:
Ba onek emen ill ta
nau segiran jango,
eta da gero ortzak
garbitubaz joango.
Baņan ez, etzan pasa
alako gauzikan,
galdetu zion ia
zer karga zeraman.
Jauna -erantzun zion-
daramat ardoa,
eta ler txar egiten
nekaturik noa;
bedorrek tantatxo bat
eran nai baluke,
|
prest jartzeko moduba
egingo genduke.
Eta, esan ta egin,
jatxirik lurrera,
ustu zuten zagiya
errolla batera.
Artza nola senti zan
biziro egarri,
zulo artan gustora
zan eraten jarri;
baņan ain ziyon gogoz
berari eraso,
denbora laburrean
mozkortu zan oso.
Orduban ziran lanak
artzarentzat asi,
erori ta zituben
ortz guziyak autsi;
eta aldaroka non
joango zan mendira,
mandoaren atzetik
sartu zan errira;
zeņetan ziozkaten
azkazalak moztu,
eta limaz letagin
zorrotzak kamostu;
|
