Koneju bat irten zan
etxetik igesi,
esanaz: Libre nai det
kanpoetan bizi;
aspertu naiz betiko
ukulluko txokoz,
libertade gabeko
bizitza etxekoz;
bada munduban beste
asko diran gisan,
libre nai det nik ere
gaurdandikan izan.
Ontan topaturikan
erbi bat mendiyan,
zegoala eguzkiya
artubaz zelayan,
esan zion: Egun on,
menditar gaztea,
atsegin det orrela
onez ikustea;
ni egon izandu naiz
itzalean beti,
eguzkitara irten
eziņik etxeti;
eztegu pasa izan
bizitza iguala,
|
zu emen onen ongi
eta ni an ala.
Zeņen erantzun zion
erbiyak berari:
Bada kanpoa gutxi
gustatzen zait neri;
naiago nuke bizi
nik etxe barrenen,
eta ez egun eta
gau beldurrez emen.
Ai! -esan zion-, ori
iristen errez da,
neke aundirik egin
bearrikan ezta;
zuaz ni irten naizen
etxera segiran,
eta beldurrik gabe
biziko zera an.
Agerkai oek egin
ondoren alkarri,
etxerako bidean
zan erbiya jarri;
eta etxetik arontz
joan zana igasi,
bizi modu berriyan
saiatzen zan asi.
|
