 |
|
|
|
|
Ipuiak edo kontutxoak
|
Bare kurkulloa, barea eta belarra
|
Bare kurkuil bat ezin
igoz paretean
zebillela, gertatu
zan barea bean:
eta ark zion oni
esan: Ai, laguna;
etzan iguala sortu
biontzat portuna.
Ni nabil jaio nintzan
ezkeroz nekean,
etxetzar au detala
beti bizkarrean;
eta zu berriz neke
gabe bizi zera,
kurkullaz kargatuba
ibiltzen etzera.
Ai nork leukaken zure
bizimodu ona!
Ai zein tristea dan ni
bezela dagona!
Eta bareak ura
zionean entzun:
Tristiago bizi naiz
ni -zion erantzun-,
esturan gertatzean
non gorderik gabe,
|
ez naizelako etxe
kurkuil baten jabe:
noiz baņan noiz piztiyak
nauten eramango.
eta odol guziyak
txupatubaz jango:
itzul egin nai eta
lasterka joan ezin,
urrikalgarrigorik
al da bat ni bezin?
Bai, bada -esan zion
belarrak berari-;
okerrago gertatzen
zaigu askoz guri;
arrimatzen badira
gugana ardiyak,
leporik gabe uzten
gaituzte erdiyak;
eta segarik bada
berriz arrimatzen,
ipurditikan gaitu
guziyak pikatzen.
Ala da -esan zuten
bareak orduban-;
gu baņan gaizkiyago
badira munduban.
|
Eta ala aitzeaz
pena iņorenak,
bertatik zitzaizkaten
gutxitu berenak.
Gurekin gertatzen da
beste onenbeste,
|
denok baitegu gaizki
gerarela uste:
eta ikusitzean
gaizkiago beste,
orduban ezta penik
sentitzen ainbeste.
|
Euskal-Erria, XVII, 1887.
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
