Azari zar bat zala itxitu
baten ondotik pasatzen,
barrunbe artan sentitu zuben
ollar gazte bat kantatzen;
eta egonik nola atzeman
zezaken ura pentsatzen,
itz legunakin asi zitzaion
pallakatzen ta tentatzen.
Esanaz: “Ai, zein ederra dezun
zere kantuko graziya!
Zurekin berdin litekenikan
ezta izango bat iya;
ez naizen gisan ni banitz zure
jabea edo nausiya,
zurekin nuke zu erakusten
jirako mundu guziya.
Bada kantuban orrenbesteko
graziyakoa bazera,
korputzez ere nolanaikoa
noski izango etzera:
ia piska bat azal zaitia,
ia pixka bat atera,
ikus zaitzadan zer korputz dezun
eta zer dezun jazkera”.
|
Itz oek aitu eta jarririk
ollar gaztea kezketan,
erantzuera segiran eman
zion itz bide oetan,
esanaz: “Kanpo ortan nor dagon
nola ikusten ez detan,
irten bañan len nai nuke jakin
norekin naguen izketan”.
Oni erantzun zion: “Ni nazu
auzoan bizi naizena,
oso leiala eta prestuba,
gauza guzitan zuzena;
askoren gisan gaiztakeritan
ibilli oi ez naizena,
mundu guziyak maite naubena,
azariya det izena”.
“Lenaz aitzerak banituben, bai,
ziñala azkar argiya
-erantzun zion-; zendubela zuk
kontzientziya garbiya;
ala, esaten ari zerana
izan liteke egiya,
bañan dezu zuk prestubarentzat
mokoa txorrotxegiya”.
|
