Bat izanik zapata
zar konpontzallea,
zan oso kontuzkoa
eta langillea;
bere laguna berriz
santu egillea,
azkarra baņan ez txit
fortunagillea.
Onek zekielarik
errez irabazten,
gorputzaren tokiyan
tripa zuben jazten;
bada goizetik nola
zan asetzen asten,
etzuben txanponikan
sobratzen ikasten.
Zapatariya berriz
zintzoro bizi zan,
gutxi beren lanetik
sobratzen ari zan;
eta ala langille
ona naiz ez izan,
azaltzen zan txukunki
onenaren gisan.
|
Ontan egun batean
zapatariyari
zitzaiola burlaka
langillea ari,
aserratu zanean,
errabiz berari
esan zion: Zertan aiz
i orrela ari?
Egiya dek aizela
ona langillea,
baņan ez aiz batere
fortunagillea;
ik dek zillarrezkoa
abillidadea,
baņan urrezko tripa,
au eztek obea.
Azkartasun aundiyak
asko du baliyo,
berarekin Ziteke
bat goitxora iyo;
baņan tripari sobra
ematen badiyo,
aren azkartasunak
orduban adiyo.
|
