|
Biktoriano Iraola
Lore igartua
(Irungo Euskal-Festetan D’Abbadie jaunak 80 pezetakin eta Laborde-Noguez jaunak makillarekin saritutako moldaera.)
Baratz berdeko lirain polita,
usai gozozko loria,
atzo zenbaiten deseoa ta
gaur igartuta lajia;
urruñtasunak zauzkan ezkero
orla galdutzaz botia,
zure merio sentitutzen det
biotza penaz betia.
|
Txori txiki bat beziñ alegre
etorri ziñan mundura,
txortentxo medar berde batetik
jostallu baten modura.
Zure orduko preskotasuna!
Zure orduko itxura!
Gogoratzean beti sartzen zait
tristetasun bat petxura.
|
Galaz jantzita guztiz suabe
mugitzen ziñan aizetan,
dama gazte bat beziñ airosa
udaberriko goizetan;
uriztatua (1) doai aundiaz
egun sentiko intzetan,
baña gaur penaz jartzen naiz zutzaz
oroitzen naizen denetan.
|
Lore polita ziñan denboran
zenbait gustora begira,
zure kolore piñak ikusten
gelditu izandu dira:
dizdiz egiñaz perlaren gisa
eguzkiaren argira,
baña lengoko zure dizdizak
ezer gelditu ez dira.
|
Betiko galdu zaizkizu lengo
edertasunen indarrak,
gabaz ez dizu argi egiten
illargi eta izarrak;
ez dizkizu nai intzak gozatu
goizetan osto igarrak,
denak jiraka or darabiltzki
lurrean aize iparrak.
|
Penaz biraltzen diran bezela
sentimentuak aizera,
zu berriz beti usai gozoak
emanaz bizitu zera;
zure doaiaz orla gozatzen
aditu ere bazera,
eskergabeak oinperatua
azkenerako iltzera.
|
(Euskal-Erria. 1881 .)
(1) Salpicada. (Egillearen oarra.)
|
