|
Biktoriano Iraola
Bide onez
|
(Airea: Intxauspeko alaba dendaria. )
|
|
|
Errotatik Lizarpeko Kataliñ,
astotxua aurretik duela,
ezkerrera alai begiratuaz
zerbait zaitzen baluke bezela.
|
Ezta sortu ume lirañagorik,
ezta jaio alako damikan,
ezta ere aiñ arrosa ederrik
baratzian zabaltzen danikan.
|
Ordutxo bat sasilar bidetxoan
bazeraman txit pentsamentuan;
ontan galai gazte zaitzen zeguena
jarri zaio far-antzan albuan.
|
Dio: “Zertan esaten nazu dala
nik dizudan naitasuna pixka,
zu bazera nere laztan eztia
eta nere biotzeko puxka?”
|
Etziraden izango mingarriak
ondorengo galaien loriak,
Lizarpeko alaba panpoxari
gorritzeko ala koloriak.
|
Astotxua soseguan zijoan
esanaz, ai!, bere buruari:
"Iriñ lakaz gañera ote naizen
beste zerbait eramaten ari?”
|
Belarriak gain-beera zebiltzkien,
atzekua eskuin-ezkerrera;
pentsamentu illun ontan zijoan
geldi-geldi bidean aurrera.
|
Ontan biak baratzatxo batean,
larbidetik zerbait apartean,
lora xorta bat edo bi egiten
an gelditu ziran gereizpean.
|
Ezkutuan, iñork begiz jo gabe,
loraz lora maite ziradenak,
nik uste det bilduko zituztela
baratzian zeuden ederrenak.
|
Baserrira burua makurtuta,
nik ez dakit gertatu zan ala,
baña askok zioten astotxua
bakarrikan etxeratu zala.
|
* * *
Gero, andik illabete gutxira,
San Pedroko eliza txikian,
Kataliñ da bere senar gaiaren
biotz biak antxe batu ziran.
|
(Ibaizabal, 1902, Abuztua, 17.)
|
