|
Biktoriano Iraola
Lan ta jan
Zeru zabal altua
egon arren goibel,
arrantzara irten zan
Etxebeko Migel;
baita atxitu ere
eunen bat igel,
karakolak pillaka
gizen eta zimel,
puntaraño betiaz
aitaren bi zinbel.
|
Jiran-jiran larriyaz
zutik ogei bat ol.
berarekiñ egiñaz
dotore bi etxol,
sutzeko jarri dizka
iru puska arbol,
kazuela gañian
oliyotan kol-kol,
an sartzeko igel da
berreun karakol.
|
Egiñ ziradeneko
zerbait bera-bera,
“Ezta onen gozua
-ziyon- egabera”.
An zeudenak jateko
projimo zan bera,
azalak zupatuta
botiaz mai bera,
ura zan esateko
gosia berbera.
|
Eztakit atxitubak
ote ziran amuz,
baña guztiyak jana
etzeguen damuz;
etzan mantentzekua
galaia kalamuz,
koroitu zan eztakit
ondoren erramuz,
Etxebeko lepo beltz
tripazai oremus.
|
Bukatu zubenian
zeuden denak jatez,
etzan asko kejatu
ez miñ ta ez gatzez;
ala etzuben artu
ezertxo’re gaitzez,
ontan abiyaturik
libratutzen aizez,
farra egiten zuben
soñu ura aitzez.
|
Berak ematen ziyon
nonbait ainbeste poz,
farrez lasai zijuan
egiñaz estropoz;
karakolez bete zan,
igel eta ardoz,
ala obe litzake
orlakuak askoz
mando baten modura
betetzia lastoz.
|
(La Vasconia, 1902-VIII-30.)
|
