|
Biktoriano Iraola
Ama aurrari siaskan luak artzen
Lo, lo nere izarra
soseguz egizu,
lo, lo, ez negar egiñ,
zurekiñ naukazu;
munduan luzaruan
bizi bazera zu,
negarrez urtutzeko
denbora badezu.
|
Nere ume maitia,
ez al zera loti?
Amatxo zuregandik
ez dago urruti,
beste lanak utzita
inguruan beti,
lo arrazitzen dion
biotzeko bati.
|
Lo, lo, izar laztana...
Baña ametsetan
fartxua erakusten
dezu ezpañetan;
eztakit diozuna
zeñekin ote dan,
baña amarik gabe
ez urrutira joan.
|
Bide zuzenetikan
irtetian naita,
galdutzen da trebia,
ona ere baita;
ta nik nola zaitudan
biotzetik maita,
etzaitut, ez, utziko
zure ama naiz ta.
|
Lo, lo, arratsa dago
oraindik illunik,
argirik ezta iñon
izarrena baizik;
eta argi ori aiñ
bizia izanik,
zuriarekin eztu
konparaziorik.
|
Lo, lo, egun sentia
aize epeletan
gau illuna bultziaz
emen degu bertan;
txoriak asi dira
kantari bordetan,
sarri artuko zaitut
nere besuetan.
|
Baña, nere kutuna,
aserre zera zu?
Zeñek, zoragarria,
zeñek egin dizu?
Aita ta amarekiñ
amets egin dezu?(l)
Irri goxo batekiñ
baietz esan zazu.
|
(Ibaizabal, 1902. Abendua, 21.)
(1) Ibaizabal’en: dizu.
|
