|
Biktoriano Iraola
Madalen
|
(Airea: Intxauspeko alaba dendaria. )
|
|
|
Baserritik zerebait apartean
Munu-mendi txokonen oñean,
arkitzen da Osasun-Iturria
arkaitz illun legunen gañean.
|
Entzuten da gereizpe eder artan
txoriaren kantatxo xamurrak,
iturritik irristaran jaisten dan
ur paketsu garbien murmurrak.
|
Maiatzeko eguzki atsegiñak
Munu-mendi txuritu baña len,
irteten da Osasun-Iturrira
Lur-gorriko alaba Madalen.
|
Begi zabal, ume zoragarria,
inguruan ezta aiñ ederrik;
gereizpean txoriak kantatzen du
zaitzen duen orduan bakarrik.
|
Iturrira allegatzen danean
betetzera bere pegartxua,
badirudi len baña berdeago
jartzen dala ango belartxua.
|
Menditikan eiztari bat jaisten da
itzal billa bide txigorretan,
sasiz sasi, gertatu dan artean
Osasungo iturrian bertan.
|
Ikusirik lurreko aingerua,
bi saltuan basauntza bezela,
joan da zerbait arrimatu ondoren
asi zaio izketan onela:
|
- Gazte eder berdiñik ez dezuna,
sasi larrik gabeko loria,
aize bigun epel laguntzallea
beziñ zera oraindik obia.
|
Zu zerade krabeliñen ostua,
menda berde gozua zera zu;
ur puxka bat, egarririk nago ta,
pegar garbi ortatik ekatzu.
|
Amorioz jaungoiko itxuak gaur
zuregana bigaldu nau onuntz...
- Eran zazu egarri bazerade
ta bestela bazebilzke kontuz.
|
- Atoz, ene, nere besuetara...
Joaten zaio laztandu naiean;
bultzada bat emanda pegartxua
austen dio buruen gañean.
|
Korde gabe eiztari ausarta da
eritua lurrera erori.
Lur-gorriko alaba alegera
etxera da bidean kantari.
|
(Ibaizabal, 1903, Epailla, 22.)
|
