|
Biktoriano Iraola
Erritarrak
Gure lurreko erritxo polit
txukun batian,
gazteri dana plazan biltzen da
jai artsaldian,
atabal eta sasi danboliņ
txistu otsera
kriskitiņ fiņak biatzez joaz
dantzatutzera.
|
Baita ni ere lagun birekiņ
plazan bertara,
arrimatuaz dantzatu naian
neskatxetara;
ipiņi ere agur egiņaz
beren onduan,
baņa far-antzan arkitu giņan
burla moduan.
|
- Ez al dezu nai nerekiņ ezer,
urne maitia?
Ez al dezu nai nerekin pasa
arratsaldia?
Ez al dakizu illuna laister
gaņian dala,
eta jotzian Abe Mariya
ezer ez dala?
|
Begira zaiza sasi danboliņ
alegri orri,
jo ta jo nola jartzen zaiozkan
masallak gorri;
zu onratzeko doņuba dala
ikusirikan,
zerengatikan aņ gogor zaude,
zerengatikan?
|
Jakiņ nai nuke zeren meriyo,
ai!, nazun uzten...
- Zergatik gure erri danian
esaten duten
nai dezutela dantzatu beti
agarratuta,
aņ estu nola bageunde sokaz
amarratuta.
|
Eta orrela dantzatutzia
pekatuba da!
- Zer esan dezu? Danik onena
orlaxe bada?
- Zuk diyozuna izanda ere
nik naiagatik,
amak txeleta egingo luke
leiatillatik.
|
- Baņan, txorua, zaude ixillik!
Ez esan ori!
Urte asko da nola kontatu
ziraten neri,
oso poliki eldu eta zuk
ez uste ala,
gazte denboran zedorren ama
ibiltzen zala.
|
Esan zaiozu zure amari
etxeratzian,
zuk ez dezula kontrabandorik
etxe atzian.
Gazte liraņa zeran meriyo
nai zendukela
dantzatu, ama gazte denboran
bezel-bezela.
|
- Pekatu dala esaten dute
erri danian,
eta zerebait izan liteke
diyotenian.
Laister joango naiz galdetutzera
aitonagana,
ta egingo det andik aurrera
bere esana.
|
(Basetitarra, 1907-X-26.)
|
