|
Segundo Kalonje
Ordaiñetan
1
Iruntxibeti, barka zaidazu
naigabetu bazaitut nik,
autan artuta ibili bainaiz
balio duan gizonik.
Ikusi gabe epaitutzeak
iñoiz ezpaitu gauz onik,
seitatik bostek etzuten uste
zu olakoa zeundenik.
|
2
Gizon txikia izanagatik
zerez zimela ta piña,
amak seme au guda-denboran
burrukarako egiña.
Akulu txiki ezten-zorrotzak
iñoiz ematen du miña,
obe genduan lentxeagotik
kontuz ibili bagiña.
|
3
Ez dakianak etorkizuna
nola epaitutzen duan,
gertatu dana gezurtzat jota
guk itzegiten genduan.
Mutikotxo bat ematen dezu
Polipasoren onduan,
arrigarrizko ikusmoldeak
sortzen zaizkigu munduan.
|
4
Zure aurkako otsak zabaltzen
nunai itzetik ortzera,
pentsatzen ez dan traba askotan,
ta zelebrea sortzen da.
Gizon galanta menderatuta
garaille irtena zera,
berrogei milla duroko sari
ederra sartu etxera.
|
5
Nik berdin-berdin maite zaituztet
naiz bat eta naiz bestea,
atsegin nuken gauza bat au da:
biok ondo ikustea,
tirri pixka bat baldin badago
bera lenbailen uztea;
nere laguntzik onen-onena
pakea erakustea.
|
6
Nere barrengo atsekabeak
nai dizkitzutet azaldu,
oraingo ontan diru aldetik
ni ez naiz asko ugaldu.
Polipasoren alde jokatu
bost milla duro ta galdu,
nik baiño ere pena geiago
nere andreak ez al du?
|
El Diario Vasco, 1982-V-30
|
