|
Kaietano Sanchez Irure. Bertsoak
AZALKAIA
Euskera loretutzen
egiņ alegiņa
etorri baņago len
mintzatu eziņa.
|
1.
Aspalditxotik negarrez dago
Ama euskera gaixua;
Jaunak zerutik egan onuntza
bidaldutako uxua;
bizitu zana zabaldurikan
alako usai goxua,
gallen egiņik urte askotan
beti buruba jasua;
esanaz: ni naiz lurbir onetan
izkuntz guzien maisua.
|
2.
Noranai joan da lotsatu gabe
mintzatu zagun euskera,
izkuntz eder au sartu baņo len
beti-betiko lurpera;
Aitorren seme leial zintzuak
baldiņ saiatzen bagera,
laister gentzake tente ikusi
loreturikan ostera;
eta orduban esango degu:
jaunak, euskaldunak gera.
|
3.
Aurrera beti bizitu dediņ
Ama euskera maitia,
ez degu kalte arreta aundiz
ondotikan zaitutzia;
gerta liteke garai txarrian
malkoak azaldutzia,
bada orduban zalla litzake
berriro loretutzia;
eta gaņera Euskalerriyan
luzaro mintzatutzia.
|
4.
Gaur gurasuak Ama euskera
aurrari erakutsirik,
iraun lezake urte batzubek
oso aztu gabetandik;
oraindik ere izkuntz eder au
badator mendi aldetik,
baņan erriyan mutill da neskak
ikasi orduko zutik,
amarretatik bostek beņepin
apenas dakiten tutik.
|
5.
Euskalerrira seaskatxotik
legez etorri geranak,
izkuntz au, bada, bularretikan
laztandurikan edanak;
egin zaizkigun biar bezela
aiton zar aien esanak,
ez dubelako onik beņere
geroko uzten dan lanak,
Ama euskera jakin dezaten
emen jaiotzen diranak.
|
6.
Aurrak euskera ez dakitela
azten baldiņ baditugu,
era luzea igaro baņon
len galduko gerade gu;
eta orduban biziko gera
biyotzak arturikan su,
batak bestiai galdeturikan:
gure izkuntza non degu?
oroitz triste au Euskalerritik
iņork kenduko ez digu!
|
Euskal Erria, 1916, LXXIV, 206. or.
|
