1.
Emen bertako seme
asko geralarik,
euskeraz dakigunak
oso txikitandik;
erderaz asten gera
nonbait alkarturik,
zer dezu guretzako
gauz ederragorik
izkuntz au mintzatzia
mundu ontan baizik?
noranai joanta ere
artu gabe lotsik.
|
2.
Gure izkuntz eder au
zabaltzen ostera,
saiatu gaitez denok
gaurtikan aurrera;
erdera utzirikan
erriyoz bestera,
lotsik gabe esanaz
euskaldunak gera;
bizitzera joan arren
oso apartera,
anai maitiak beti
mintzatu euskera.
|
