|
Marzelino Soroa. Anton Kaiku
|
Iruditegi Irugarrena. III
|
Anton eta Nagusiya
(Ateratzen da Anton ojuka eskuitatik nagusiyak kaltarraitzen dubela eta kolpatzen dubela esku makillarekin.)
Anton: ¡Ai,! ai! ai! aiii...!
Nagusiya: A lapurra! pagatu biar nak egin dekan eskerra.
Anton: Jauna! ¿zer egin diot nik orrela jotzeko?
Nagusiya: Egiñ ez, desegiñ. Nik jarriko at oraiñ ez geyago arkumerik ostutzeko moduan.
Anton: ¿Nik arkumiak ostu? Jesus!
Nagusiya: Egin zak orain bobo papela.
Anton: Gezurra da ba ori.
Nagusiya: Gezurra? to, to, to, (joka) ia au ere gezurra dan?
Anton: Ai! ai! aiii!!
Nagusiya: ¿Ez atan ikusi neronek atzo arratsian arkumia iltzen?
Anton: Ba, jauna.
Nagusiya: ¡Aaaa! ¿Bai jauna, e? Tunantia.
Anton: Egiya da, bañan il nuben banekiyelako erozein aldetara’re il biar zutela.
Nagusiya: ¿Seguru al ekikan?
Anton: Ba, jauna.
Nagusiya: ¿Zergatik?
Anton: (Buruba arraskatzen) Zergatik jayotzen dian guztiak gero ill egiten dira.
Nagusiya: Bai e? i’re bada iltzeko jaio aiz ta to, to, to (joka). Lapur, ijito, txerriya.
Anton: ¡Ai, ai, aiii!! nere buru guztiya iriki nau.
Nagusiya: Oroituko aiz, ago pixka bat. Alkatiari kontu ematera niak beriala.
Anton: Ai nagusi jauna! Jaungoikoagatik barkatu bezait. Ondo pagatubak daude makillazuarekin arkumiak eta arkumiarekin makillazuak.
Nagusiya: Eun da ogei arkume falta zaizkiak eta eztiat utziko i kanpantorretik zintzillik jarrita ikusi arte.
|
