|
Martzelino Soroa. Baina zein naiz ni?
Zazpigarren Irudia
VII
Julian eta Joxe Anton
Jose Anton.- Ja, ja, ja! Hau bai dela apaintzea!
Julian.- Majo, e?
Jose Anton.- Esango nuke! Baina inauteriak al dira herrian edo zer?
Julian.- Je, je! Zer esan dizu nagusiak?
Jose Anton.- Ea zakurra aurki nezakeen, eta jantzi honekin ikusirik nireganatuko dela, eta oihu egiteko... oihu egiteko... Truko.
Julian.- Je, je! Turko.
Jose Anton.- Bai, bai, hori bera; badakit, Truko. Eta uste duzu zakurrak ikusirik soin honekin usteko duela haren jabea naizela?
Julian.- Behinik behin zerbait arrasto aurkituko du horretan.
Jose Anton.- Bai! nik harrapatzen badut lotuta ekarriko dut... Hara, lokarria ere eman dit... Baina hozkaria al da?
Julian.- Ez, ez; ez da horren goseak egongo, zuri haragi puskaren bat kentzeko.
Jose Anton.- Nahi badu, bada, egin dezala tarratada jantzi honetan, noski nagusiak beste bat erosteko ez du diru eskasiarik izango eta... Banoa, bada.
Julian.- Ea lehenbailehen ekartzen duzun.
Jose Anton.- Niregatik ez da geldituko behinik behin. (Deika doa.) Truko... Truko...
|
