|
Martzelino Soroa. Hauek istiluak
Bederatzigarren Irudia
IX
Juan, Alejandro (zaku edo maletarekin) eta On Liborio
Alejandro.- Hona non duen nire laguna.
Liborio.- Ondo da. Egun on.
Juan.- Baita berorri ere.
Liborio.- Etxekoa al da? (Alejandrori)
Alejandro.- Ez jauna, baina orain nagusia joan zaio egun batzuetako eta libre da.
Liborio.- A! Ez du planta txarra. Zintzoa al zara? (Esertzen da siloian edo sillatzarrean).
Juan.- Nire ustean…
Liborio.- Bizia?
Juan.- Ahal dudan guztia.
Liborio.- Gustatzen zait zure erantzuteko modua. Orduan nirekin geldituko zara komeni bazaizu.
Juan.- Zortzi egun batzuetarako esan didanez…
Liborio.- Hori da. Eguneko bederatzi errealean… Nahi al duzu ?
Juan.- Bai, jauna, bai.
Liborio.- Nola deitzen dizute?
Juan.- Oihuka.
Liborio.- Ez. Zer izenekin ezagutzen zaituzte?
Juan.- Nirearekin.
Alejandro.- Juan du izena.
Liborio.- Ongi da. Tori, ondo portatzeagatik. (Dirua emanik.)
Juan.- Eskerrik asko, jauna. (Hauxe da gizon ona!)
Alejandro.- Hara non duen berorren koartoa. Utziko diot hau hor. (Sartzen da gelan eta uzten du zaku edo maleta, aterarik berehala).
Liborio.- Ederki (Juani). Ekar iezadazu orain gauza arin bat hartzeko.
Juan.- Arina?
Liborio.- Bai, arina. Ez al dakizu zer den gauza arin bat?
Juan.- Arina… arina… Eltzearen aparra, gauza arin bat.
Liborio.- Ez horren arina.
Juan.- Salda?
Liborio.- Bai, katilu bat salda.
Juan.- Berehala, jauna.
Alejandro.- Hator nirekin.
|
