|
Martzelino Soroa. Hauek istiluak
Hamalaugarren Irudia
XIV
Juan eta On Liborio (Manuel barrendik)
Liborio.- (Ateratzen da beste jantzi amerikana antzeko batekin eta lebita eskuetan duela). Juanito, zer ari zara? Euliak kontatzen?
Juan.- Hemen nago, jauna.
Liborio.- Egon? Ez daukazu patxada txarra! Eta nire salda?
Juan.- A! salda? Berorren salda? (Hauek istiluak!)
Liborio.- Bai, salda. Ahaztu egin al zara?
Juan.- A! Ez jauna, ez naiz ahaztu, baina… baina… ez dago saldarik.
Liborio.- Saldarik ez dagoela?
Juan.- Ez, jauna, ez.
Liborio.- Nolatan?
Juan.- Nolatan? Halatan. Ahitu delako.
Liborio.- Niri gertatu behar zitzaidan hori ere! Zer egingo da bada!
Manuel.- (Barrendik deika). Juanito.
Juan.- Jauna! (Ai! Halere ez banu hartzen).
Liborio.- Zuri deitzen al dizute?
Juan.- Ez, jauna, ez.
Liborio.- Nola deitu duten Juanito, eta zuk esan duzun “Jauna!”
Juan.- Iruditu egingo zitzaion.
Liborio.- Iruditu?
Manuel.- (Deika). Juanito.
Juan.- Jauna! (Ai!)
Liborio.- Hara berriz.
Juan.- A! Bai, jauna. Egia; eta nik “jauna!” esan dut lehen ere… bai arrazoia du, badaki? nire lagun bati deitzen dio, eta nik noiznahi erantzuten dut haren ordez, badaki? hari laguntzeagatik…
Liborio.- Hori ondo egina da. Tori lebita hau, hautsez betea dago eta…
Manuel.- (Deika) Juanito.
Juan.- Banoa, banoa. (Lebita hartu gabe joaten). (Hauek istiluak!)
Liborio.- Nora zoaz? Ni baino lehenago izan behar al du hark?
Juan.- Ez, baina… nire lagunaren nagusia erretxin xamarra da eta, joko luke… (Nagusiak barka nazala).
Liborio.- Bai, e?
Juan.- Bai, jauna; eta hura da nire lagunik onena eta hura jotzea da ni joko banindu bezala…
Liborio.- Zoaz, bada, zoaz, baina lebita hau…
Juan.- Eskuilatuko diot berehala (Hartzen dio lebita).
Liborio.- Mutil, ba al hator edo ez?
Juan.- Banoa, jauna.
Liborio.- Zoaz lehenbailehen. (On Liborio sartzen da gelan).
|
