|
Marzelino Soroa. Au ostatuba
|
Bederatzigarren Irudia. IX
|
Lenguak eta Erramun
Erramun: ¿Zerbait nai al du?
Luis: Badiagu erbiya jateko.
Erramun: ¿Bai? Jarriko degu bada beriala maya, eta krixkitin kraxkitin arrosa krabeliñ...
Ostalariya: Bañan kasua da...
Erramun: ¿Kristalezkua?
Ostalariya: Orantxen erosi dutela gela ortan dauden jaun batzubek.
Luis: Eta ¿ez al da besteen bat?
Ostalariya: Ez, jauna. Bañan baldin badakar kutiziya erbiya jateko, izan liteke extarien bat pasatzia berriz beste batekin.
Luis: Ez dakagu zalantza ortan egoteko denborikan. ¿Ez al da eperrik?
Ostalariya: Ez, jauna.
Luis: ¿Akuririk?
Ostalariya: Aitu dira.
Erramun: ¿Ollaskorik?
Ostalariya: Ezta.
Luis: ¿Urdai azpikoik?
Ostalariya: Ez, jauna, gañekoik ere.
Erramun: ¿Arrautzak?
Ostalariya: Ez.
Luis: ¿Bakallabik?
Ostalariya: Ezta.
Erramun: ¿Sardiñik?
Ostalariya: Ezta’re.
Luis: ¿Ez al da diabrurik ostatu (b) au eramango dubenik?
Ostalariya: Diabruak, ez, bañan etsayak bai.
Luis: ¿Zeiñ?
Ostalariya: Nere emaztea.
Luis: Zure antza izango du.
Erramun: Bañan ¿nun gaude? ¿Ez al gera oraindik gure Probintzi maitian sartu?
Luis: ¿Ta zer jan biar degu?
Ostalariya: Jauna, eskatu beza. Ez badakigu beorren gustua. ¿zer egingo degu?
Luis: ¿Zer eskatuko degu gauza bakuitzari “ez jauna” esaten dan lekuban? ¡Milla diabru! ¡Tximista arraye batek ebakiko al du ostatu (b) au! (Kandira bat artu ta botarik.)
Ostalariya: Amen, ni ezpanago emen.
|
