|
Martzelino Soroa. Baina zein naiz ni?
Bigarren Irudia
II
Lehengoak eta Joxe Anton (barrenean, urrutitik bezala)
Jose Anton.- Eup!
Atanasio.- Ikusi duzu gizon bat...
Jose Anton.- Ez, jauna.
Atanasio.- Zuriz jantzia...
Jose Anton.- Ez, jauna.
Atanasio.- Zakur batekin...
Jose Anton.- Ez, jauna.
Atanasio.- Hau al da herriko bidea?
Jose Anton.- Bai, jauna,
Atanasio.- Bertan dago?
Jose Anton.- Bai, jauna, bai; lehengo lekuan bertan.
Atanasio.- Zenbat bide?
Jose Anton.- Hori... bidea... batzuentzat luzea eta besteentzat motxago, baina bidea beti bera; nola ibiltzen den bat... Berok hiru dira eta berdin eginez gero, hirutatik bat... bakoitzarentzat; bestela ordubete luxe xamarra... bi orduren antzean... zerbait luzatuz gero.
Atanasio.- Ondo da, ondo da; eskerrik asko.
Jose Anton.- Zoazte ondotxo.
Atanasio.- Lehenbailehen joatea izango diagu onena.
Batixta.- Eta ez badugu aurkitzen?
Atanasio.- Ez badugu aurkitzen alde horretan, beste aldera hartu beharko. Inguru hauetan dabilela jakina duk; baina berak ere jakinik noski haren bila gabiltzala, alde egingo dik nor edo nor kontuan jarririk horretarako.
Patxi.- Orduan osabak itxoin lezakek patxadan.
Atanasio.- Ez dik honezkero asko luzatuko gauzak. Goazen, bada, lehenbailehen.
Batixta.- Goazen, goazen.
|
