|
Martzelino Soroa. Berrenan Harra
Hamabigarren Irudia
XII
Lehengoak, Justino, Andre Prudentxi, Maria eta Esteban.
(Tximista ale batzuk)
Justino.- (Atean azalduaz) Hemen gara, osaba, hemen gara!
(Alde berehala)
Braulio.- (Bereganatzen bezala) E! A! Bai!
Migel Martin.- (Oso larriturik) Ez alde egin, hau gaizki dago. (Berengana itzul egiten du)
Andre Prudentxi.- (Sartuaz) Hara, hara, hemen gara denak.
Braulio.- Maria! Agudo, Maria!
Justino.- (Sartuaz Maria atzetik duela, ondoren Esteban) Hemen dator
Braulio.- Bai, bai! Maria!
Justino.- Hara...
Andre Prudentxi.- Hara gure panpoxa.
(Tximistak ugari, trumoi batzuk)
(Jartzen dute Maria Braulioren aurrean)
Braulio.- A!.. Bai! Jesus!.. Aita berbera!.. Juan Antonio! (Korderik gabe bezala erortzen da eserlekuan)
Justino.- Osaba!
Maria.- Zer du?
Andre Prudentxi.- Hau badoa!
Esteban.- Berriz! (Estebanek laguntzen dio Brauliori, gainerakoek inguratzen dute)
Braulio.- Lepoa!.. Odolak!.. Itotzen!.. Ura!.. Haizea!.. Ajea!.. A! (Hilda gelditzen da)
Andre Prudentxi.- Apaiza! apaiza!
(Tximistak eta trumoiak gogorki)
Esteban.- Berandu da.
Andre Prudentxi eta Maria.- Zer?
Esteban.- Lehen lorik ez, eta orain badu puska baterako.
Justino.- Nola?
Esteban.- Gorputz da.
Justino.- Hil da!
Andre Prudentxi eta Maria .- Hil!
Andre Prudentxi.- Zer zuen, bada?
Esteban.- Munduan izan litekeen gaitzik handiena.
Denok.- Zer?
Esteban.- Barrenean harra.
Amaitu Da
|
