|
Martzelino Soroa. Gorgonioren estuasunak
Hamargarren Irudia
X
Lehengoak eta Gorgonio
Gorgonio.- Maurizio… (deika)
Marziano.- Marziano, nahi badu.
Gorgonio.- Marziano, bai; oraingoxean ia asmatu nuen.
Marziano.- Ihia ez da ordea lastoa.
Gorgonio.- Hala uste dut nik ere.
Marziano.- Usteak erdia ustela du.
Joxe.- Zer gabiltza, Gorgonio jauna?
Gorgonio.- Kaixo, Joxe! Hemen al haiz hi ere?
Joxe.- Bai, jauna, bai; jiratxo bat egitera. Berori ere bai?
Gorgonio.- Bai, ni desegitera, berriz. Hobe izango zen behin ere bururatu ez balitzait horrelako jirarik eta mirarik.
Joxe.- Horra, beraz!
Gorgonio.- Niri gertatu zaidanarekin! Zumarragatik atera nauk eta…
Joxe.- Badakit, jauna, bai.
Gorgonio.- Badakiala? Hemen guztiek dakite eta inork ez dit kontatzen uzten…
Marziano.- Ez du, bada, atabalariak deitu?
Gorgonio.- Eta jendeak zer daki zeini galdu zaion?
Marziano.- Edozeinek duela uste al du, berorrek adina diru?
Gorgonio.- Nik adina diru? Orain bai, behinik behin. Poltsa gaixoa!
Joxe.- Sentitzen dut.
Gorgonio.- Nire poltsa? Sentitzen duk nire poltsa?
Joxe.- Berorren okerra.
Gorgonio.- Ez nauk ni okerra; baina gehiago sentitzen diat nik. Tira, eros iezadak guardasol hau. Begira iezaiok zer ederra.
Joxe.- Utz beza gauza hori.
Gorgonio.- Guardasola utzi? Orduan dena galdu eta esku hutsik joango nauk Itsaso-lehorrera.
Joxe.- Libreago joango da.
Marziano.- Eta itsaso lehorra errazago pasako du. Guk Donostian itsaso bustia ezagutzen dugu.
Gorgonio.- Eta nik gizaseme hitz-jarioak.
Joxe.- Jarioentzat ez du guardasola ireki besterik.
Gorgonio.- Tira, Joxe, merke-merke emango diat.
Joxe.- Baina ez du ikusten badudala?
Gorgonio.- Um!
|
