 |
|
|
|
Elkarrizketa
|
Mikel Astarloza txirrindularia
|
|
|
«Nire adiskideen adiskide ona naiz»
|
|
Azken bost urteotan Frantzian aritu ostean, Euskaltel Euskadirekin dihardu aurten Mikel Astarloza txirrindulariak. Gizon zuhur eta lagunkoia, bizikletari heldu aurretik arraunlari izan nahi zuela aitortu digu.
|
Testua: Igor Uranga
Esan egia, euskal txirrindulari guztien helburua da gaur egun Euskaltel-Euskadirekin fitxatzea?
Txirrindulariak, finean, helburuak errepidean jartzen ditu, lasterketa jakinetan, eta Euskalteletik at ere euskal txirrindulari asko dago. Egia da, ordea, etxeko taldean aritzeak ilusio handia egiten digula; maila onenean dagoen taldea da, eta etxeko taldean gauzak asko errazten dira.
Eta zure ilusioa ere bazen Euskaltelera joatea?
Oso gustura nago Frantzian egin ditudan bost urteekin. Ez naiz inolaz ere damutzen han igarotako urte haiekin, eta ikaragarri ikasi nuen sentsazioarekin nator. Esperientzia handia dut orain, eta horren ondorioz, erantzukizun handiagoa izango dut hemendik aurrera. Oso pozik nago, eta etxeko taldeari ahalik eta garaipen gehien eskaintzeko asmoz nator.
Ag2r talde frantsesean aritu zara azken bost urteotan. Denbora tarte horretan bereziki jarraitu duzu talde laranjaren ibilbidea?
Zale bezala ere jarraitu dut, jakina. Euskadi taldea sortu zenetik bertako bazkide naiz proiektu erakargarria egiten zitzaidalako, baina profesional gisa, Euskaltelek bere xedeak zituen, nik neureak, eta bakoitza bere aldetik joan da, orain arte.
Tourrean, batez ere, inbidia handia pasatzen al zenuen Euskaltel Euskadik erakartzen zuen jende uholdearekin?
Pirinioetako etapetan kolore laranja nagusitzen da, baina Euskalteletik at geunden euskal txirrindulariok beti komentatu izan dugu kolore laranja horrekin ere identifikatzen ginela. Beste talde batzuetakoak izanagatik ez zitzaigun adorerik falta, eta zaleek berdin animatzen zuten Euskaltelen egon edo ez, euskal txirrindularia izateagatik bakarrik animatzen zuten. Euskal zalea horrexegatik baloratu izan dut beti, txirrindularitzan oso jarrita izan delako.
Orain, Euskaltelen zaude, eta itxuraz asmo handiekin zatoz. Zein dira asmo horiek?
Gauzak argi utzi dizkidate hasieratik. Frantzian erantzukizun handiak nituen, eta Euskaltelen ere ez da ezberdina izango. Taldearentzat Euskal Herriko Itzulia eta Frantziako Tourra dira helburu nagusiak, eta bi lasterketa horietan nire maila onena ematea eskatu didate. Eta gutxienez aurrealdean aritzea espero dut, eta hala espero dute taldeko agintariek ere.
Iban Mayo bizkaitarraren baja estaltzera zatozela iruditzen zaizu?
Hala ez izatea espero dut, ezta zaleek ere! Iban Mayok maila handia erakutsi du orain arte, une batzuetan huts egin zuen, eta hutsegite horiek jendearengan haserrea sorrarazi zuen. Ni ez naiz inoren zuloa estaltzera etorri; eskarmentu handia dut itzuli handietan, oraindik gazte samarra naiz, eta horretaz baliatu dira ni fitxatzeko.
Agian oraindik baten bat despistatu samar dabil, eta ez ditu jakingo Mikel Astarlozaren ezaugarriak zein diren txirrindulari gisa. Azalduko al zenizkieke?
Tourreko mendateetan normalean oso ondo moldatzen naiz, aurrekoen martxa jarraitzeko moduan izaten naiz gehienetan. Erlojupekoetan ondo samar aritzen naiz, eta horrek guztiak egiten du sailkapen nagusian aurrealdean aritzea. Bestalde, argi dago esprinterako nire gaitasuna kaskarra dela, eta horrek eragiten du nire garaipen kopurua handiegia ez izatea.
Eta nolakoa da Mikel Astarloza, pertsona gisa?
Gauzak bere neurrian baloratzen dituen pertsona naiz, eta nire adiskideen adiskide ona naiz.
Txirrindularia zara, baina jakin badakit txikitan arraunlaria izan nahi zenuela. Zer gertatu zen hala ez gertatzeko, bada?
Txikitan eskupilotan eta futbolean aritzen nintzen, baina 11 urterekin arraunlaria izan nahi nuen. Aita arraunlaria izan zen, arraunketaren ondorioz bizkarrean hainbat arazo izan zituen, eta horregatik ez ninduen utzi arraunlari izaten. Berekin haserretu, eta arraunlari izaten ez baninduen uzten, txirrindulari izango nintzela erantzun nion.
Eta?
Familian aitona, osabak eta lehengusuak txirrindulariak nituen, pixka bat kasketa gisa hasi nintzen, eta begira, gaur arte.
Bihurri horietakoa ala ogi puska bat zinen umetan?
Egia esan, bihurri samarra, geldirik egoten ez zen horietakoa…
Eta noiz erabaki zenuen txirrindularitzari heldu behar zeniola buru-belarri?
Hasieran garaipenak ez nituen lortzen aurrealdean ibili arren, eta horrek amorrua ematen zidan. 14 urterekin-edo lortu nuen nire lehen garaipena, eta hortik aurrera, urtez urte asko hobetzen ari nintzela konturatzen nintzen. 15-16 urterekin argi nuen txirrindulari izan nahi nuela, eta hori lortzeko edozer egiteko gai nintzela.
Kirola beti ikasketen aurretik izan duzun zerbait izan al da?
Gauzak dauden bezala gizartean ikasketak beharrezkoak dira, eta horixe igorri nahiko nieke gaztetxo guztiei. Dena den, aitortu beharra dut neure garaian esaten ari naizen hau ez nuela behar bezala bete. Unibertsitatera sartu aurretiko ikasketak amaitzera behartu ninduten etxean; hortik aurrera, bizikletari buru-belarri heldu nahi banion, utziko zidatela esan zidaten, eta halaxe egin nuen, jakina.
Pasaitarra bazara ere, Donostian duzu bizilekua. Hiri baten inguruan entrenatzea herri batean baino konplikatuagoa al da?
Pasaiakoa bai, baina Pasai San Pedrokoa! San Pedrotik Donostiara ez dago tarte handirik, ez da gehiegi aldatzen zentzu horretan, eta lehengo ibilbide berak egiten segitzen dut. Baina egia da Donostialdea eta Oarsoaldea ezagutzen ditudan lekuetatik gaiztoenetakoak direla. Trafiko handia, ibilgailu asko dago errepidean, baina hemendik alde egiteko asmorik ez dudanez… izorratu egin behar.
Norekin entrenatzen duzu normalean?
Inguruko txirrindulariok osatzen dugu entrenatzeko taldetxoa. Donostian, Asier Maeztu eta biok elkartzen gara, Oiartzunen Iker Leonet eta aurten erretiratu den Ińigo Chaurreau nire lehengusua, eta Hondarribian eta Irunen Patxi Vila eta Juanma Garate. Denak elkartu, eta normalean Ipar Euskal Herrira jotzen dugu entrenatzera. Talde ezberdinetakoak gara denak, baina urte askotan elkarrekin aritu gara. Askotan taldekideak berak baino hobeto ezagutzen gara, taldekide bezala sentitzen dituzu horiek lasterketetan.
Txirrindularitza eta doping kontuak hain lotuta egoteak, ume askoren ametsak zapuztu dituela uste duzu txirrindulari izateko orduan?
Ez dut uste. Txirrindularitza maite duenak berdin-berdin maitatzen jarraituko du, zenbait hedabidek gauza batzuk edo besteak esan arren. Egia da kirolaren eta bereziki txirrindularitzaren ikuspuntua belztu egin dela dopingarengatik. Hala ere, ez dut uste horregatik gaztetxoak beldurtuko direnik.
Zer eskatzen diozu 2007. urteari?
Garaipen batzuk izatea, eta nire maila hobetzen joatea; horrekin, nahikoa.
|
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
