Errugbia kirol
gogorra da, zalantzarik gabe. Baina nork esan du gizonen kirola dela?
Onintza Mokoroak 30 urte ditu, eta duela bost urte hasi zen errugbian
jokatzen. Betidanik atsegin izan du, Mokoroatarrak errugbi zale
porrokatuak baitira. Aita, osaba, anaia, lehengusuak... Familiako mutil
gehienak errugbi jokalariak izan dira, eta maila onekoak gainera.
Aldiz, Onintza errugbian jokatzen duen neska bakarra da.
«Gure
etxean, futbola beharrean, errugbia ikusten dugu. Oso gertu sentitu dut
beti eta txikitandik jokatu nahi izan dut. Gure amak, ordea, ez zuen
oso ondo ikusten etxeko alabak errugbian jokatzea. Berak esaten zuen ez
zuela alaba polit bat egin gero muturrak hausteko», dio
irribarrez.
Ane
Puertak 18 urte ditu, eta duela hiru urte sartu zen taldean. Onintzak
ez bezala, Anek ez zuen errugbia lehenagotik ezagutzen. Kasualitatez
hasi zen jokatzen. «Kirolen bat egin nahi nuen, baina talde
bila hasi nintzenerako denak beteta zeuden, urria zen. Atleticora joan
eta bertan errugbi taldearen berri eman zidaten. Hasieran ez zitzaidan
oso erakargarria iruditu, baina probatzea erabaki nuen. Eta orain,
berriz, aukera horri eusteagatik zorte handia izan nuela pentsatzen
dut».
Martxa hartuta.
Jokatzen hasi zenean, martxa hartzea kosta egin zitzaiola esan digu
Onintzak. «Beste kirolekin alderatuz, arauak oso desberdinak
dira. Baldar sentitzen nintzen hasieran». Halere, zorte
handia izan zuela dio, uda hartan Euskariansekin Hegoafrikara joateko
aukera sortu zitzaiolako. «Aita laguntzaile zihoan eta
familia osoa joan ginen berarekin. Selekzioko neskekin entrenatzeko
aukera izan nuen, eta haiek oso maila ona dutenez, asko ikasi
nuen».
Anek,
berriz, oso ondo gogoratzen du jokatu zuen lehenengo partida:
«Gaztedi taldearen aurka jokatu genuen. Oso talde indartsua
da, eta Ligako aurrelaririk onenak dituzte. Oso galduta eta urduri
samar egon nintzen».
Taldea
sortu zenetik bost urte igaro direnean, Atleticoko neskek asko hobetu
dute jokoa. «Taldekideen arteko konplizitatea asko
nabaritzen da zelaian. Maila hobetu dugu eta denboraldi honetan inoiz
lortu dugun posturik onena eskuratu dugu: laugarren gelditu
gara», argitu digu Onintzak.
Taldean
adin askotako neskak daude, eta Anek adierazi digunez, hori ez da
oztopo izan, abantaila baizik: «Lehengo urtetik Euskadiko
selekzioan jokatzen dut. Oso gustura nago, ez bainuen hain urrun
iritsiko nintzenik uste. Bai selekzioko jokalariengandik, bai
klubekoengandik, gauza asko ikasi ditut».
Etorkizun iluna.
Taldean jendea behar dutela diote biek aho batez. «Oso zaila
da neskak kirol honetara erakartzea. Kanpotik oso gogorra ematen du,
baina ez da hainbesterako. Lurrera erortzea ez da inorentzat atsegina,
baina azkenean ikasi egiten duzu minik ez hartzeko ondo erortzen.
Jokatzen hasi nintzenetik, ez dut garrantzizko lesiorik
izan», azaldu digu Onintzak.
Euskadi,
Nafarroa eta Donibane Lohitzuneko selekzioekin aritu izan da Onintza.
15 neska lortzea zaila izaten da, eta bera beti dago prest. Halere,
laster taldez aldatuko dela iragarri digu. «Jendea
erakartzeko gehiegizko esfortzua egin dudala uste dut, eta oporraldia
behar dut. Oraingoz, Donibaneko taldera noa, eta gero
gerokoak. Seriotasun handiagoz jokatzeko aukera izango dudala uste
dut».
Gipuzkoan
bi errugbi talde daude: Arrasate eta Atletico SS. Etorkizun zaila
ikusten dio Onintzak nesken errugbiari. «Errugbian jokatu
nahi duten neskak egon badaude, baina taldeak osatu ezinik dabiltza.
Duela urte batzuk Euskal Ligan 12 talde zeuden, eta orain, aldiz,
zazpi».
Gazteak
bizkortu egin behar direla diote bi jokalariek, «bestela,
emakumezkoen errugbiak etorkizun iluna izango du».
|
