Gorrotoaren hazia naiz ni

Oroimenaren isla zikinean memoriaren pasadizo deslaietan bakarrik utzi zintudan. Ekaitzaren ondorengo egunetan etxean hotzak akabatzen zeundenean samina egokitu zitzaigun eta bakarrik utzi zintudan. Ezpainetako karmina eskuez itzali nahi izan zenuenean zure gorputza ezkutatzea erabaki, eta duintasuna malkoez bustitzean zutaz lotsatu nintzen. Ez zintudan gotortu azaleko solasaldi batez. Ama titulua ez zenuela merezia erabaki nuen. Etsipenean giltzaperatu zintudan. Ernegatzen zinen minutuez gozatuz ustetan baina barrenak usteltzen ari zitzaizkidan zugandik ukanen nuena ez zela iristen ikustean. Gorrotatu zintudan, ama. Barkamena zor zenidan, aita ukatu zenidan, inkontzienteki bizi izan nintzen luzaroan ilusio perfektu batean, ama. Baina egun batez, mila iltzek urratu ninduten batera. Errealitateak muturrekoa jaso nuen, eta zuk zauriak alkoholez eta utzikeriaz igurtzi zenizkidan. Non da inoiz izandako maitasuna? Beste baten besoetara desleialki ihes egitean, Nolatan lapurtu zenidan nire identitatea? Zuk hil zenuen aita pixkanaka. Ni naiz zuen hoztasunaren emaitza. Gorroto horren fruitua. Hari esan nahi izan eta ezin nion guztia orain zure kontra oldartu da. Nola ausartu zinen gure arteko loturak honela puskatzera! Beste norbait maitatu izanagatik ez baina gezurra esan izanagatik Hau guztia izan duzu ordainetan. Desparadisuan usteldu zaitezela! Zure hilarria aitarenaren alboan ikustean bakarrik ezagutuko duzu benetako bakea. Zu zara geratzen zaidan bakarra, zu eta nigan bere hazia jarri zuen ezezagun bat. Isil zaitez, ez dut zugan pentsatu nahi! Ama, ustel zaitezen ni galdu behar banaiz, hala izan dadila! Zure hilobiaren aurrean sentimendu zoragarri bat: Infernuan zauden bitartean iragana ahazteko eskubidea ez zait izango ukatua.