Arturo Campionek Jaiapolis esaten dio Donostiari, hots, Jaien Hiria, La Bella Easo nobelan.
Aspalditik dator Donostiaren edo, hobeto esan, donostiarren festazaletasuna. Jatorri gaskoia dugulako omen gara garen bezain festarakoak zenbait sasi-antropologoren arabera. Baina festen debekuan ere ez da atzera gelditu gure hiria: sokamuturra debekatu zuten aurrena, gero San Juan sua (Plaza Berrian egiten zen festarik popularrena), aro modernoan txosnak debekatu izan dira...
Beharbada, donostiarrena ez ezik euskaldun guztiok daukagu halako osagarri festazaleren bat: Waldo Frank hispanista handiak zioenez, euskaldunak jai-egun gehiago edukitzeagatik egin ginen kristau, eta Victor Gomez Pin filosofoak berriz nabarmenarazi du euskaraz jaio eta jaia oso hurbil daudela, euskaldunontzat jaiotzea jaia dela alegia.
Jaietarako ginen jaio, nonbait.
Festara!
Festarik behar bada,
bego Donostia!
Betikoa du fama
ondo merezia.
Bestetan ez bezela
hemen gaztedia
amaren sabeletik
dator ikasia.
Festara!
Donostiarrak dute
aukera dohaia
urtero asmatzeko
festa bat berria:
beren modutxoa da
guztiz egokia
zernahi gauzetarako
arkitzen du gaia.
