Azariya ardi jantziyan

Azariyak galdurik

isatsa zepoan,

bere lurrak utzirik

bestetara zan joan;

eta lotsatzen zala

isatsik gabe an,

ardi bat il ta aren

larruz estali zan.

Noranai ibiltzeko

ala zuben era,

nola nornai laguntzat

artzeko aukera;

eta animaturik

artalde batera,

an asi zan egiten

ardiyen papera.

Iñoren ere beldur

etzala mendiyan,

arkume eta ardi

guziyen erdiyan,

ibiltzen zan egunaz

beti belardiyan,

eta gaba ezkerotz

berriz pikardiyan.

Iñor ere etzala

artaz suspitxatzen,

ollo tokitara zan

illunpetan sartzen;

eta zitubelarik

ollo asko galtzen,

etzan lapurra zein zan

beñere azaltzen.

Orrela zebillela

alditxo batean,

ajolgabetu zan bein

beretzat kaltean;

egunaz ikusirik

ollar bat aldean,

salta ta artu zuben

letagin artean.

Artzaiak nabaiturik

egin zuben lana,

arrimatu zan ardi

lapurrarengana;

bañan ardiyak utzi

gabe zeramana,

arin joan zan zubela

geroko zer jana.

Ongi begiramena

baldin bada jartzen,

etorkirikan eztu

jazkerak muratzen;

esan oi dan bezela

da ere gertatzen:

mudatzen da lurpean

dan denboran sartzen.

Euskal-Erria, XVI, 1887.