Sarrera gisa

        Aldi hartan egunak hogeitalau ordu zituela ikasi zenuen, orduak hirurogei minutu, minutuak hirurogei segundu: herrian zenuten Salamanca-ko maisuak ez zizuen besterik esaten behintzat.

        Baina egun haietan ere amak esan zizun:

        —Nahi al duk Birila abataren historia kontatzea? Eta txoriaren beste munduko kanta liluragarriaren eraginaz, eternidadea ezagutu zuen monjearen historia kontatu zizun.

        —Beraz, segundu hartan hirurehun urte joan zitzaizkioan abatari.

        Abenduko azterketak iritsi ziren.

        —Un día tiene 24 horas; una hora, sesenta minutos; un minuto, sesenta segundos... ¡y un segundo trescientos años! —erantzun zenion, maisuak egindako galderari.

        Hitz bakar batez eta tinta gorriz zuzenduko zizun honek:

        —¡Suspenso!

        Baina alferrik zebilen maisua...

        Izan ere hain ederra iruditu zitzaizun ipuin hura, ezen ezinezko segundu haren atzetik bait zabiltza harez geroztik.

        Ezinezko segundu haren atzetik...