Intxortako lubakietan girotutako «Gudari zaharraren gerra galdua»k zabaltzen du liburua, eta Intxortako lerroen apurtzearekin gertatu zen nazionalen aurrerabidearen ondorioetako bat kontatzen zaigu «Asaba zaharren baratza»n. Liburua ixten duen azken narrazio honek Sabino Aranaren hilobi aldaketak kontatzen ditu. Tartean gelditzen da 36ko gerraren oihartzun atergabea den «Bi bihotz, hilobi bat» (Artaxonatik Artaxonara).

        «Rossetiren obsesioa»k, berriz, Madrildik Londresera daramatza euskaldunoi buruzko galdera eta dignostiko zuzen-zuzenak: «¿Qué os pasa a los vascos?» eta «Sois unos melancólicos». Galderaren eta baieztapenaren atzean bi emakume, Victoria eta Eugenia, guztiz desberdinak eta aldi berean antzekoak oso. Eta gizon bat, eta bi harremanen kasuan —arrakasta labur txinpartatsuren bat gorabehera—, bi maitasun ezinezko. Azken finean, ze zaila egiten zaion gizonezkoari gauzarik xumeena ere naturaltasunez aitortzea! Batarekin ausartegi, bestearekin koldarregi, modu paregabean azaleratzen du nobelak gizonezkoon alde mixerable eta komikoena. Komikotasunean badu, egia esan, norekin neurtu liburu honetan; izan ere larru berekoak baitira azken pertsonaia hori eta «Bi bihotz, hilobi bat»ekoa.

        «Marcel Martin»ek, berriz, bikotearen arteko harremanak absurduraino nola gaizto daitezkeen erakusten digu. Gutxien espero denean, eta komentario ezdeusenaren kausaz, leize sakon eta gaindiezina zabal daiteke gure bizitzetan, ustez bat ere arrazoirik gabe, eta erabat oharkabean gainera. Izan ere xelebrea baita —edota negargarria— gauzarik xumeena ulertzeko gizonak askotan duen ezintasuna. Bat-batean, bikotea osatzen zutenak, elkarrenganako bi ezezagun bihurtuko dira.

        Esan beharrik ere ez dago liburu bat baino gehiago dela eskuetan duzun hau: euskal irakurleaen ahotan luzaroan egongo den liburua.