Norteko Polorako joanera
Norteko Polok punta nun zuben
billatzen nairik saiatu,
ontzi belako aundi batian
giñan joaten abiyatu;
eta giñanak arriskuzko
joanera aietan fiyatu,
bale aundi bat genduben lotan
itxas erdiyan billatu,
eta ontziya bera jotzeaz
ga±ean zan enkallatu.
Elurra ari zuben, geundela
an otzak eta beldurrak;
gure ontziyan etziran egin
onetaz pilla makurrak;
txit gorde ziran soka ta belak,
burniyak eta egurrak,
bakar-bakarrik utzi zituben
estali gabe elurrak,
beren bandera zabaldubakin
ontziko arbol-muturrak.
Orduban zan an agertu ontzi
gerrako bat txit aundiya,
ta sinisturik gazteluren bat
zala gu geunden tokiya,
ikusitzeaz banderatuba
mendi zuri aren goya,
bolbora utsez kargaturikan
aurrean zuben kañoya,
bund!, tira zuben agurtzat,
gure aldera zanean iya.
Bunbatako ark esnaturikan
alper tzar lotan zeguena,
ikaratu ta lasterka asi
zan uzten leku zubena;
ta zalapartan sartzearekin
bat ura urtan barrena,
guretzat ere kendu zan traba
azpiyan genekarrena,
eta segitu genduben gure
lengo bidean barrena.
Lapur jigante aundiyak ziran
alde aietan ugari,
ta batek zion bere zarpakin
eldu gure ontziyari;
ta beragana naian tiraka
zala legorretik ari,
aizkorazo bat emanik beso
berrogei kanakoari,
autsi genion eta segitu
geren lengo bideari.
Iritxi gi±an denboran polo
punta-puntarañon iya,
ez atzera ta ez aurrera zan
gelditu gure ontziya;
itxaso arrek etziruriyen
ura, ezpazan arriya;
aurrera joan nai ta ezin pasa,
ai!, ango gure larriya,
iñor an pasa etzedin zegoen
jelaz barrera jarriya.
Andikan oso urruti baitzan
arkituko eguzkiya,
bere dizdira urrezturikan
etzan nabaitutzen iya;
egun guziyan etzan ikusten
ordu beteko argiya,
iruri zuben alkar ikutzen
zeudela bea ta goya,
ta gaberdiyan eskutan artu
zerikela eguzkiya.
Andikan jira giñan Txinako
ondoko erri batera,
eta an ziran nere lagunak
pozez ontzitik atera;
nik ere nere uste osoan
salta nuben legorrera,
bañan non salto arretan anka
botako nuben lurrera,
erori nitzan txilipurdika
nere oiaren aurrera.
