 |
|
|
|
|
VIII. IRUDIA
KRISTOBAL ETA LEONTXIO
Kristobal
Nori egiten zenizkion keinu horiek?
Leontxio
Hor aurreko neskatxa gazte bati.
Kristobal
Zeini, zeini?
Leontxio
Sudurpolitareneko Roxitari.
Kristobal
E?... bai al duzu harekin zer ikusirik?
Leontxio
Nik? nola ez, nire andregaia da eta.
Kristobal
Zure andregaia? Noiztik?
Leontxio
Orain dela (zenbat esango dut?) zazpi urte ezkero.
Kristobal
Ez da hori egia.
Leontxio
Zazpi urte ez dira ez; izango dira bederatzi; nolatan ez! hasi ginenean neska gazte-gaztea zen eta orain ia-ia zahartu da eta.
Kristobal
Ez bada, oraindik ondo sasoikoa eta ederra dago.
Leontxio
Bai, bai, bakailao zahar beratu gabea dirudi.
Kristobal
Ez da hori egia!
Leontxio
Zer da bada?
Kristobal
Gezurra!
Leontxio
(Oso mamitsu.) Eta zuri zer zaizu?
Kristobal
Niri? ezer ez...
Leontxio
Uste nuen bada.
Kristobal
Bai zera! (ernegatzen nau ni honek)
Leontxio
Baina orain aspertu naiz.
Kristobal
Izan ere, aspertzeko garaia bada horrenbeste luzatuz gero. Utzi egin behar zenuke.
Leontxio
Lau bider utzi dut eta beste hainbeste aldiz etorri zait negarrez nirekin ezkondu nahi duela esatera.
Kristobal
Maitasun handia diozu.
Leontxio
Hainbestekoa non ni ez bezalako asko utzi dituen barregarri. Orain bertan indiano bat, berrogei mila pesoko etxea egiten ari dena.
Kristobal
(Oso larri.) Egia da hori?
Leontxio
Bai gizona, izena ere badakit eta esango dizut nahi baduzu. (Berea, ea zerraldo erortzen den.)
Kristobal
Ez esan, ez; (ni ote naiz? hau larria!...) zein da hau?
Leontxio
Ai Roxita, Roxita!
Kristobal
Gaizki egiten duzu, bada, neska horrela edukitzea eta utzi egin behar zenuke.
Leontxio
Bai, ez naiz horien artean sartuko. A zer bi, ama-alabak! Bat sorgina bada, besteak infernuko etxekoandrea dirudi bere bizar eta guzti.
Kristobal
(Sutzen nau lotsagabe honek.)
Leontxio
Ahozabalak, berritsuak, sorginak.
Kristobal
(Indarrekin.) Ez da egia!!
Leontxio
Zer da, bada?
Kristobal
Gezurra!!!
Leontxio
Eta zuri zer zaizu?
Kristobal
Niri... ezer ez... aja, ja, ja!
Leontxio
Badirudi bada... aja, ja, ja!
Kristobal
Zu gizona, mutila edo zarena: gaizki egiten duzu honela inorengatik jardutea.
Leontxio
(Nik honi Madrilera joateko dirua zarpatu behar diot.) Bai, arrazoi duzu, neronek ezagutzen dut; baina zer egin ez jakinak jartzen nau buruhauste handian. Bi bide bakarrak ikusten ditut zabalduak: Ez egitekoren bat egin edo urrutira joan, gehiago bere berririk jakingo ez dudan lekura. (Geldituko da buruari helduaz.)
Kristobal
(Eroa dago, zerbait gaiztakeria egingo du. Ai Roxita! Ai Kristobal!)
Leontxio
Aurreneko buruzpiderako hau nahikoa dut. (Mahai gainetik zapatagilearen labana hartuaz.)
Kristobal
Ez, gizona, ez, bigarrena duzu errazena, urrutira joatea, Ameriketara edo...
Leontxio
Pozik hara, baina nola? Ardit bat ez badut?
Kristobal
Gizona, aurkituko duzu. Ez da gaur asko behar; mila bat pezetarekin asko duzu.
Leontxio
Mila pezeta, ez ditut eta ez ditut izango... berak ematen ez badizkit eskatu dizkiodan bezala. (Joanaz ate aldera.)
Kristobal
Nora zoaz?
Leontxio
Beragana; eguerdia da, eta ordu honetarako zain egoteko esana daukat.
Kristobal
(Eta presisamente nik ere bai.) Jauna, jauna zer gertatu behar du?
Leontxio
Agur.
Kristobal
Zaude, zaude.
Leontxio
Zertako?
Kristobal
(Kristobal, Roxitagatik eman ezak...) Nahi dituzu mila pezeta Ameriketara berehala joateko?
Leontxio
Nork emanda?
Kristobal
Nik.
Leontxio
Ez, nahiago dizkiot berari kendu, eta ez badizkit ematen... jas!
Kristobal
Ai Roxita, Roxita!... Tori, tori... (nire etxeko langileentzat neramana).
Leontxio
(Botako du labana lurrera eta hartuko du dirua.) Ekarzu bada, eskerrik asko. Lagundu nazazu trenbidera, han azkeneko besarkada eman diezazudan.
Kristobal
Ez, zoaz bakarrik. Eujenioren zain gelditu behar dut.
Leontxio
Gizon bulartsua! zure izena?
Kristobal
Ernialdetar Kristobal. Eta zurea?
Leontxio
Aizgorritar Leontxio. (Elkarri esku emanaz.) Kristobal, eskerrik asko... Roxita, betiko agur!!
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
