 |
|
|
|
|
Biozberak
Bebel eta Lolot
Bebel.- Gaur, Adolfo’k zerbait bazuela ezagun zuen.
Lolot.- Nik beriala igarri diot.
Bebel.- Ta ala, gurekin juan danian ezin zuben ezer asmatu.
Lolot.- Gauza hat zuzen etzuben esaten.
Bebel.- Gero begiratu batzubek egiten zizkidan...
Lolot.- Neri ere bai...
Bebel.- Bai, baña neri...
Lolot.- Zuri aña egin dit neri, geiago ez bada.
Bebel.- (Asarre antzian.) Bai; guziya zuri egin dizu.
Lolot.- Ez; zuri egingo zizun.
Bebel.- Zaude ixilik; zurekin ezin itzegin liteke.
Lolot.- Zu’re goxoa jartzen zera.
(Zaputz-aldi txiki baten ondoren berriro adiskidatzen dira.)
Bebel.- Gero, atarira iritxi geranian, amari alderatu zaio ta itzegin biar diola esan dio.
Lolot.- “Andre Jaxinta itz bi esan nai nizkizuke”.
Bebel.- Orrelaxe esan dio.
Lolot.- Ondo goguan artu det, bai.
Bebel.- Eta gorri-gorri jarri da.
Lolot.- Anpolaia bezela.
Bebel.- Orduan begiratu bat egin dit...
Lolot.- Neri ere bai...
Bebel.- Eta, esku emateakoan, estu-aldi bat egin dit...
Lolot.- Neri ere bai.
Bebel.- Neri, ordia, lenbizi...
Lolot.- Alderago zeundelako.
Bebel.- (Erdi asarre.) Guztirako badezu maratilla.
Lolot.- Bai biar ere zure ametsak banatzeko.
Bebel.- Ametsak, e! Ama etortzen danian jakingo degu.
Lolot.- Bai, egiya: jardun au amak argituko du.
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
