Zerurako jaioa
nago ni lurrean,
penaz bete-beterik
ara joan naiean!
Baña agertzen bazait
begien aurrean
famili euskaldun bat
zure pinturean,
an sartzen naizenean
euskal mendi pean,
basoan gordetako
baserri zarrean,
sasi-mutill liraña
asitzen danean
txilibitua jotzen
jai arratsaldean,
zortzikora bildurik
zelai bazterrean
neskatx-gizasemeak
|
lege ederrean,
etxeko andre onak
aingeru antzean
pobrearen txapelan
limosna jartzean,
aiton buruzuriak
gero arratsean
mai garbi umill ura
bedeinkatutzean,
amonak sukaldean
kontu kontatzean,
euskeraz ziñatutzen
aurrak ikustean,
ta errosarioak
gaba lurrintzean...
emen daukat zerua,
nere lur maitean,
dena izarratua
zuk esku artean!
|
