|
Antonio Arzak
Maite!
(Juan Venancio Araquistain jaunari)
1
Erretxiñol zaudena
sasian kantari,
zer esaten dizkatzu
zure kabiari?
Maitasuna dario
maiatzak ugari,
sortitz osoak dio
agur Mariari!
2
Lurra loak artu du,
dena dago ixill,
zure lagunak daude
arboletan bill-bill;
arrats aize biguñak
osto bat ez dabill,
badiruri munduan
guztia dala ill!
3
An dator illargia
gauba edertzera,
ta loreak dijoaz
amets egitera;
izarrak aitorturik
zuri aditzera
aingeruak zerutik
dirala atera!
|
4
Ordu au aukeratzen
dezu mintzatzeko ,
ta da, iduritzen zait,
neri esateko
emen beko gauzetaz
oso aztutzeko,
amorioa zer dan
nigan sentitzeko!
5
O nere mandatari
konsolagarria,
maitatzeko jaioa
zeraden txoria!
Ni ere ala nazu
onat etorria,
amaika malkorekiñ
amatxok azia!
6
Esan: nork eman dizu
dezun eztarria?
Zure musika orrek
non du, non, sortzia?
Zer da zuk arriturik
gizona uztia?
O... zeñ aundia zeran
izanik txikia! |
7
O nola dan baneki
nik zure mintzoa,
otsezti miragarri
paregabekoa!
Baña txoragarriro
zuk esantakoa...
nere animarentzat
da misterioa!
|
8
Agur, bada, txoria,
segi, bai, kantari,
beregan pensatzera
deitzen gizonari;
belauniko jartzen naiz
ni Egilleari,
kanta guztien kanta
da otoitz Jaunari! |
Euskal-Erria, 1887.
|
