 |
|
|
|
|
Bartolo Ayerbe
Gure gurasoai bertsoren batzuek jartzea ere pentsatu nuan beste batean. Bai jarri ere nola edo ala; eta onoko auek dira:
Bertsoak jarritzeko
nengoan lendikan,
Jainkoak lagundutzen
badit zerutikan.
Ikasi genduena
gurasogandikan,
ez dezagula aztu
dana oraindikan.
|
Aien sinismen ura
bai zala sendua,
Jainkoa serbitzea
lengo agindua;
artarako etorriak
giñala mundua,
lagun urkoa maite
gu geuren modua.
|
Biderik zuzenean
len orain da gero:
otoitz egiñaz ekin
lanari egunero.
Jainkoak laguntzen du
ori egin ezkero,
bestela gauz onikan
etzazu espero.
|
Otoitz eiten ez duna
beti dago argal,
orrek ondoren onik
iñontzat ez dakar:
pazientziak aitu ta
bereala zakar,
umorea nekez ta
asarrea azkar.
|
Aien bizi modua
nik daukat santutzat,
gaurkoa ikusita
nei ala deritzat.
Gorrotorik etzuten
aiek iñorentzat,
ta maitasun geiago
orain baiño beintzat.
|
Pobriak izan arren
biotzetik alai,
borondate onian
etxian da nunai,
umiltasun osuan
itzegiñaz danai;
auek goguan artu,
arreba ta anai.
|
Laboria egin biar
urte guzirako,
etxeko pamiliak
ondo asetzeko.
Laia, atxur ta arre
lurrak goza tzeko,
aurrerapenik ez zan
ordun ezertako.
|
Lur zekenak gozatzen
egin zuten lana,
beren indar utsakin
egin bear dana.
Ala bizitu ziran
gure aita ta ama,
Jaunak emango zien
betiko atsedena.
|
Lenbizi Jainkoa ta
gero beste lanak,
ez ziraden, ez, gutxi
eginda joanak.
Gero sortu ziraden
launtzeko makiñak,
nekeak arintzeko
gizonak egiñak.
|
Jainkoaren laguntza
zuten segurua,
artan nekatzen zuten
aik beren burua.
Geroko zoriona
zuten esperua,
orain goza bezate
betiko zerua.
|
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
