|
Jose Elizondo. Alkate Ona
Bederatzigarren Irudia
Urtzale eta Txomin
Txomin.- (sartuaz) Orain puska baterako bakea egin dugu. Andrea etorriko ez balitz nahi nuke, arranopola.
Urtzale.- Zu zeran gizonarekin andrearen beldurrez zaude? Ez dakit horrenbeste arraiorekin nola oraingoz kiskaldu ez duzun.
Txomin.- Kiskaldu? Berak bai kiskaltzen didala odol guzia; galtzarbean daukadan txoria ere berak eragindakoa da
Urtzale.- Zer? Galtzarbean kaiola al daukazu?
Txomin.- Kaiolarik ez daukat, baina txoria bai.
Urtzale.- Eta ez al du ihes egiten?
Txomin.- Atea zabaltzen diot baina ez du alde egin nahi, arrano madarikatuak.
Urtzale.- Arranoa alda bada?
Txomin.- Ez gizona, ernada*.
Urtzale.- Ernada? Aurtengo pasakoa izango da, beraz?
Txomin.- Bai zera! Bi urte hauetan neronekin daukat eta; berbera, egun bitik batean sendakuntza egitera etortzen zait.
Urtzale.- Zer bada? Txoria gaixorik al dago?
Txomin.- Ez gizona. Zer arrano da berau? Nire andrea baino berritsuago zera. Ez al dakizu galtzarbean sortu ohi den zuldarrari ernada deitu ohi zaiola; erdaraz golondrino?
Urtzale.- Angela Maria! Zuldarra daukazu beraz?
Txomin.- Bai laster etorriko zait barberua sendakuntza egitera, baina, alatxanpaina bidaliko dut, ez dit ezer ere aurreratzen.
Urtzale.- Hori, bikearekin sendatuko zenuke.
Txomin.- Bikearekin? Ipini ezazu zuk mingainean. Mormuarekin nagoela uzte al duzu? (haserretuta)
Urtzale.- (bere artean) Hau da jenio txarra daukana! (Txomini) Zure onagatik esan dizut, baina, onesten ez badiozu, barka iezadazu.
Txomin.- Berriketari utzita, tragoxka bana edan dezagun, Urtzale.
Urtzale.- Nahi duzuna, Txomin.
(Txominek ateratzen du zahagitik pitxarra bete ardo eta mahaian lagata aulkian esertzen da Urtzalerekin batera. Betetzen ditu bien edontzi edo basoak eta eskaintzen dio bat Urtzaleri.)
Txomin.- Tira Urtzale ardozalea; horrenbeste jardun eginda egarriz egongo zera-eta edan ezazu.
Urtzale.- (edontzia hartuaz) Eskerrik asko, Txomin. Zure ernadaren osakuntzagatik edatera noakizu. (edaten du Urtzalek)
Txomin.- Eta ni zure korkoxaren osasunagatik (edaten du Txominek) Nola egin zenuen korkox zorrotz hori?
Urtzale.- Nik ez nuen egin; amak egin zidan.
Txomin.- Jaiotzezkoa duzu, beraz?
Urtzale.- Ala izan behar du; nire gogamenaz geroz, neronekin darabil eta. (bere artean) Gezurretan atsituko ote nau?
Txomin.- Iruditzen zait, hemen sartu zerenez geroz, korkoxa hazi egin zaizula.
Urtzale.- Izan daitekeena da; ilgoran hazi eta ilbeheran gutxitu egiten zait.
Txomin.- Beraz ilargiari igartzeko ez duzu pronostiko beharrik.
Urtzale.- Ezta palometrorik ere.
Txomin.- Utziko al didazu korkoxaren gainetik neurria pasatzen?
Urtzale.- Leun-leun bada, bai, baina, kontuz ibili zaitez alperrik galdu ez diezadazun.
(Txomin jaikitzen da eta Urtzalek ikusi gabe patrikeratik loteriako txartela aterata pasatzen dio hiru edo lau aldiz korkoxaren gainetik; gero korkoxari usain eginaz txartela patrikeran gordetzen du.)
Txomin.- Hauxe da usain gozoa korkoxean daukazuna. Gazta usaia dela esango nuke gezur handi gabe.
Urtzale.- Izan daiteke; bularrekoa nintzala amak eman zizkidan esne guztiak hor dira eta.
Txomin.- Ez daukazu gose beldurrik, beraz.
Urtzale.- (bere artean) Baina bai juez jaunarena.
Txomin.- Edan dezagun, Urtzale, laster aberastuko garenen pozean bada ere.
Urtzale.- Nik behintzat sinisten dut aberastuko naizena; nire anaia hori lehen ere txit saiatua zen eta ez diot gaitzesten aberats porrokatua etorriko denari; etorrita pulmonia bat harrapatuko du edo txakur amorratu batek kosk egingo dio eta hilko da; orduan bere diru guziak niretzat izango dira.
Txomin.- Bejondeizula eta hala izan dadila, Urtzale.
* Ernada = enara
|
