 |
|
|
|
Bigarren Agerraldia
Lehengoak, Karmele eta Ixidor.
|
Karmele.- (Atetik.) Bada baimenik?
Ines.- Aurrera. (Joaten da Joxepa.)
Karmele-Ixidor.- Arratsalde on.
Ines.- Baita zuei ere.
Ixidor.- Zer diozu nire amets gai maiteen horrek? (Laztanki eta maitekor.)
Ines.- Ondo, eta zu?
Ixidor.- Txit ondo.
Ines.- Alaitzen naiz.
Ixidor.- (Karmele aurkeztuz.) Nire izeba...
Ines.- Atsegin zait ezagutzea.
Karmele.- Eskerrik asko. Sarritan hitz egin dugu zutaz, baina, gaur arte ez dut izan zu ikusteko zoririk.
Ines.- Ez da erraz ni etxetik kanpora ikustea; bada aspaldi honetan ez naiz ateratzen elizara baizik.
Ixidor.- Bai: neke asko daramazu aldi honetan, gaixo horrek.
Ines.- Eta... honela garenean, pozik.
Ixidor.- Eta, nola aurkitzen da aita?
Ines.- Eser zaitezte. (Esertzen dira.) Ba, aita gaixoa... gaizki aurkitzen da.
Karmele.- Hain gaizki?
Ines.- Bai anderea. Jaikitzen da, baina geroago eta indar gutxiago du.
Ixidor.- Arrisku handikoa da, izan, bihotzeko mina, baina geldiro-geldiro gogortuko da.
Ines.- Hobe litzateke. Eta zuk; ba al duzu aitaren berri?
Ixidor.- Gaur goizean hartu dut idazki bat.
Ines.- Eta zer dio?
Ixidor.- Atseginez irakurri dituela izebak bidali dizkion zuri buruzko berriak, eta horrela izanik ez dugula eragozpenik izango.
Ines.- Alaitzen naiz: eta (Karmeleri) zuri eskerrak.
Karmele.- Ez duzu eskerrik eman beharrik. Agerian daude zure ontasun eta izaera goragarriak.
Ixidor.- Bere aurpegiari begiratzea baino besterik ez dago.
Ines.- Zuk esateko ez da asko (Irribarrez.)
Ixidor.- Ez da asko, ez: nire mingainak esan ditzakeen onespen guztiak... urri gelditzen dira zure izaeraren aurrean.
Ines.- Lorategiren batetik zatoz, noski.
Ixidor.- Bai, eta lore gabe etorri behar zuri egokitzen zaizun likurta duenik aurkitu ez dudalako.
Ines.- Lotsatu behar nauzu, Ixidor.
Ixidor.- (Karmeleri.) Ez al da egia, izeba?
Karmele.- Bai; hala da: eta zuen elkarrenganako maitasunak asko pozten nau.
Ines.- Eskerrik asko. Eta (Ixidorri) Laster bihurtuko al da aita?
Ixidor.- Nik uste dut hilabete baino lehen etorriko dela. Sei hilabete dira etxetik atera zela, eta orain zortzi egun heldu zen Amerikatik Londresera.
Ines.- Badut ezagutzeko gogoa; baina, beldur naiz nire aita ezagutzeko astirik izango ez ote duen.
Karmele.- Zer bada?
Ines.- Gaizki aurkitzen da, hainbeste egunetan bizi izateko.
Ixidor.- Isilik zaude!
Ines.- Bera ere beldur da: bada, beti ari da esaten, bera hil baino lehen ezkondu behar nukeela, umezurtz eta bakarrik gelditu ez nadin.
Ixidor.- Ba, horretaz ez du zure aitak buru-hautsi beharrik. Zu ez zara inolakoz bakarrik geldituko.
Ines.- Eskerrik asko.
Ixidor.- Esatea ere!
Karmele.- Jakina da, Ines: Gu herri honetan aurkitzen garen artean ez zara laguntza gabe geldituko: eta hemendik aurrera, etxea hartu dugunez gero, hemen izango gara gehienean.
Ines.- Eskertzen dizuet.
Joxepa.- (Atea irekiz.) Sendagile jauna.
Ines.- (Karmele eta Ixidorri.) Asketsi: (jaikitzen da.)
|
|
| |
 |
 |
|
|
|
 |
