|
Kaietano Sanchez Irure. Azken beltza
III
Martzelo, Juan, Karlos
(Azkeneko hitzak bitartean sartuko da Karlos atzetik, eta hasiko zaio keinuka Martzelori)
Martzelo.- Zein dugu hori?
Karlos.- Ez al nauk ezagutzen?
Martzelo.- To! Oraintxe! Zer habil, Karlos?
Karlos.- Hi ikustera, motell!
Martzelo.- Bejondeiala!
Karlos.- Hemen bizi haizela esan zidatek, errege bere jauregian baino lasaiago, ezeren kezkarik gabe...
Martzelo.- Orain, orain bezala, asmatu duk, to.
Karlos.- Zer bada?
Martzelo.- Morroiak esango dik. Hiru oilo jan zizkidatek azeriek!
Karlos.- Ez ditek gosari txarra egin.
Martzelo.- Guk baino hobea.
Karlos.- Azeria... ez ote da gero morroia bera?
Juan.- Nik? horrelako grina txarrik ez dut nik behin ere izan!
Martzelo.- Ez, mutil zintzoa duk!
Karlos.- Ez zekiat bada, morroiak tripazainak izaten dituk gehienean...
Juan.- Horrelako zitalkeriarik ez dit inork oraindik aurpegira bota.
Martzelo.- Zer da? zer da? Zer dira arrazoi min horiek?
Juan.- Morroia naizelako zernahi gauza esan lezakeela uste al du horrek?
Martzelo.- Aski da, aski da.
Karlos.- Motell: a zer kirtena haizen!
Juan.- Ni kirtena banaiz, zu kaikua izango zara.
Martzelo.- Zaude isilik. Zoaz, nahi baduzu; eta bidez esan iezaiozu Kattaliñi honaino datorrela.
Juan.- Zarpail hori, ez besteren zarpail hori...
(Marmarizoka joaten da atzeko atetik)
|
