|
Martzelino Soroa. Baina zein naiz ni?
Bederatzigarren Irudia
IX
Batista, Patxi eta Atanasio
Atanasio.- Berriz ere hemen gaituk alferrikako ibiliekin. Baina goi horrek hain itxura txarra hartu dik...
Batixta.- Bai trumoi-trumoiak jotzen hasi denean ez zirudian horren agudo altxatuko zela eguraldia. Eta gaurko goiza ere aurrera zoak, eta batekin eta besterekin luzatzen badiagu, kontuak izango dituk.
Atanasio.- Eta zer egingo diagu? Ez dik balio eguraldi honekin hor aurrera ibiltzeak ote tartean, maiorazko jauna ere ez al duk ibiliko kanpo zabalean lur lohitsuetan...
Batixta.- Nork zekik? Hain xelebrea baldin bada, burutaratu lekiokek hori ere.
Atanasio.- Nork zekik! Haren aterakeriak usterik gutxienekoak dituk, noski.
Batixta.- Eta nola ez? Hara non den bera.
Atanasio.- Egia duk. Jantzi zuria, kipi-kapa, eta zakurrarekin.
Batixta.- Mendi tontor aldetik.
Atanasio.- Alde honetara zatorrek. Kontu, Patxi, kontu.
Patxi.- Bai, bai; oraingoan arraina sarean duk.
Atanasio.- Jar gaitezen alde banatara. Noiznahi eusteko gisan. Alde egiten badu, galduak gaituk gure nagusiarekin.
Patxi.- Baina maiorazkoa indarrean eraman...
Atanasio.- Besterik ezin bada. Egon, egon; hemen duk.
Batixta.- Sokamuturra, Donostian esaten duten bezala.
Patxi.- Eta, bat-batean azalduko gaituk; ondo hitz egin ea jartzen ote dugun gure alde.
Batixta.- Eta bestela?
Atanasio.- Bestela... bestela... Nahiz helduta eraman, eta gure agindua egin. Hara... hona... hona... ixo
|
