|
Martzelino Soroa. Hauek istiluak
Hirugarren Irudia
III
Manuel eta Juan
Juan.- Deitzen al dit, jauna?
Manuel.- Deitu diat hogei bider.
Juan.- Eta beste hainbeste bider erantzun diot.
Manuel.- Bai, baina ez haiz etorri berehala.
Juan.- Badaki…?
Manuel.- Ez, ez zakiat.
Juan.- Ez; nik esan gabe ez du jakingo.
Manuel.- Horrengatik bada. Zertako esaten duk “badaki”?
Juan.- Horra, bada. Nire lagun bat aurkitu dut etxe honetan eta, nagusiaren ilobarekin ezkondua dago eta, sagardo ederra eskaini dit eta, aspaldian elkar ikusi ez genuen eta…
Manuel.- Eta, eta, eta, eta, eta. Aurrera.
Juan.- Nora?
Manuel.- Aurrera.
Juan.- Nora aurrera?
Manuel.- Kontatzeko kontatu behar duana.
Juan.- A! Nik uste nuen aurrera joateko esaten zidala. Bada horrelako sagardoa eskaini eta nola ukatu bati?
Manuel.- Ezta biri ere.
Juan.- Ezta hiruri ere (indarrarekin). Upeleko sagardo txarrik ez omen da hemen eta, zer egin? botilako sagardo ona edan. Zer erremedio?
Manuel.- Ez hago hi upela txarra! Eta goizetik sagardoa edaten hasi?
Juan.- Je, je! Ahal denean, jauna, ahal denean. Arratsaldean hobe, baina ez beza horrengatik kezkarik izan. Arratsaldean, ahal badut, edango dut.
Manuel.- Bai, sinisten diat. Ez duk bi aldiz esan beharrik. Ez al dakik joan behar dudala?
Juan.- Hona, bada, Juan. Zer behar du?
Manuel.- Ez zaukaat barre egiteko gogorik.
Juan.- Ez beza negarrik behinik behin egin.
Manuel.- Banoak.
Juan.- Orain?
Manuel.- Bai, orain. Zergatik harritzen haiz?
Juan.- Nola esan zidan bihar edo etzi zihoala…
Manuel.- Beste asmo bat hartu diat.
Juan.- Beti hori egiten du.
Manuel.- Zer?
Juan.- Mudatu, haizea bezala.
Manuel.- Eguraldi ona zagok eta ez diat galdu behar.
Juan.- Bero egingo du, jauna. Hobe luke joan bihar goizean goiz freskurarekin.
Manuel.- Ez diat denbora gehiago pasa nahi osaba ikusi gabe. Jarri al duk fardela?
Juan.- Bai, jauna, jarria dago berorrek esan zidanetik.
Manuel.- Nik pasako ditiat kanpoan hamar edo hamabi egun.
Juan.- Horrenbeste?
Manuel.- Bai.
Juan.- Eta zertako ez nau ni berorrekin eramaten?
Manuel.- Ez; hik hemen egon behar duk.
Juan.- A jauna! Iruditzen zait geroago eta nire behar gutxiago duela.
Manuel.- Zer esaten duk? Ez duk txantxetan ere aitatu behar horrelako gauzarik. Bazekiat bihotz onekoa eta leiala haizela, hire antzea alaia, eta ez nindukek aurkituko hi gabe.
Juan.- Hori bera gertatzen zait niri. Ez nintzateke jarriko beste nagusi bati.
Manuel.- Eskerrik asko, Juanito.
Juan.- Baina berorren osaba hori ez dut nik ezagutzen eta ezagutu nahi nuke.
Manuel.- Ezagutuko duk hurrengo batean.
Juan.- Eta berori gabe egon behar dut horrenbeste egunean?
Manuel.- Bai, eta arrazoia esango diat. Paperez beteta dauden kofre horiei ondo kontu hartu behar diek, zergatik niretzat diruz beteak baleude baino gehiago balio duten.
Juan.- Euskara berritzeko seta horrekin buru guztia nahastu behar du.
Manuel.- Zer nahi duk gauza ederragorik bularrekin edoski dugun hizkuntza maitagarri honen aztarnak sustraitik ezagutzea baino?
Juan.- Baina zertako estutzen da horrenbeste? Berorrek nahi ditu paper zaharrak.
Manuel.- Bai, eta hik txotx berriak.
Juan.- Je, je! baleude… (Eztarriari eraginez eta ezpainak esku gainarekin bi bider igurtziaz).
Manuel.- Ezagun duk ez duala sentitzen gozotasun hau.
Juan.- Sagardoaren gozotasuna? Bai, jauna, bai.
Manuel.- Gozotasun hura.
Juan.- Ura ez, sagardoarena.
Manuel.- Gure amak sehaskatxoan laztan gozoekin nahastuan esaten zizkigun hitz ezti haiek nahi dituk ahaztu?
Juan.- Ez, jauna, ez; baina beti paper tartean dabil eta zenbat eta zaharrago nahiago…
Manuel.- Ez al dakik hautsarekin estalia egoten den sua ez bada noizik behin mugitzen nola itzaltzen den?
Juan.- Baina…
Manuel.- Gaineko zakarra kendu eta emanez gero ikatz ona, ez al du indarrik hartuko?
Juan.- Bai…
Manuel.- Horra bada.
Juan.- Hona etorriz gero bildu ditu lau kofre paper zahar eta horrela bagoaz ez ditugu eramateko aski izango Donostiako zaldi zuri guztiak.
Manuel.- Hago isilik.
Juan.- Paper bankukoak balira…
Manuel.- Mutil, ez dirudik euskaldun bertsolaria. Ekarzak fardela, eta mendi-makila ere bai.
Juan.- Berehala, jauna.
|
