Asko entrenatu eta pazientzia izan

Segundo gutxi batzuetan adrenalina-igoera eta plazerra sentitzeko, guzti-guztia ondo ziurtatu beharra dago.

Dohain fisikoak dituztenek bakarrik egin dezaketela triatloia? Bai zera! Bakoitza bere neurrian eta zentzuzko helburuak jarrita, edonor ari daiteke horretan. Ez ditu ezaugarri fisiko jakin batzuk eskatzen, baina oro har lan aerobikoa da landu beharrekoa, hots, erresistentzia. Triatloia osatzen duten hiru kirol horiek menderatu egin behar dira teknika aldetik –igeriketa eta txirrindularitza bereziki–, neke gutxiago sentitu eta gorputza gutxiago behartzeko. Lan aerobiko hori lantzeko, igeriketan, bizikleta gainean eta korrika ordu asko sartu behar dira, bakoitzak duen denboraren arabera. Entrenamenduari dagokionez, batzuek diote hiru kirolen entrenamendua jarraian egitea egokia dela; beste batzuek, ostera, egun batzuetan kirol bakar batean aritzea eta besteetan biak edo hirurak egitea komeni dela. Bukatzera soilik bazoaz... Triatloia bukatzeko asmoz soilik prestatzen ari bazara, nahikoa dituzu astean hiruzpalau entrenamendu. Sprint erakoa prestatzeko (750 metro igerian, 20 km bizikletaz eta 5 km korrika), ordu eta laurdeneko entrenamendua egitea nahikoa da. Modalitate olinpikoa prestatzeko, berriz, (1,5-40-10) ordu eta erdi-bi ordu beharko dira. Elikadura ere zaindu behar da. Triatloilariak beste edozeinek baino lauzpabost bider gehiago energia erre dezake: otorduetan ondo jan behar da, karbohidrato asko batez ere (pasta); bizikleta gainean, ostera, edatera eta barra energetikoak jatera ohitu behar du triatloilariak, baita korrika egiterakoan edatera ere; sprint modalitateko triatloietan, bestalde, ura eta gatz minerala aski dira, baina distantzia olinpikoan, adibidez, karbohidrato ugari duten produktu energetikoak eta gatz mineralak beharrezko dira. Horrez gain, triatloian ere badira ohiko lesioak: esaterako, sorbaldako giharretan tendinitisa, gerri gaineko mina, zaintiratua izterretako muskuluetan, mina belaunaren kanpoaldean, akilesen tendoian tendinitisa eta orpoko mina.

Ondo hidratatzea, oso-oso garrantzitsua Atleta bakoitzaren organismoa ezberdina da. Batzuek ur asko galtzen dute kirolean ari direnean; beste batzuek, berriz, gutxiago. Horregatik, nola jakin norberaren hidratazio maila ondo dagoen ala ez? Hori jakiteko modurik errazena entrenamendu eta lehiaketa baten aurretik pisatzen duzuna eta amaieran duzun pisua konparatzea da. Hau da, bi kasuetan berdin pisatu behar duzu; pisua galtzen baduzu, zure errendimendua ere jaitsi egingo da, eta hori gerta ez dadin oso garrantzitsua da kirola egiterakoan galtzen ari zaren ur kopuru hori bera edatea lehiaketan edo entrenamenduan bertan. Hidratazio ona izateko, lehiaketa aurreko egunetan ur asko edatea eta karbohidrato asko hartzea komeni da.

Entrenamendua Luzatze-ariketak (5 minutu). Beroketa saioa: triatloiko kirol bakoitzari ekin aurretik, 10 minutu berotu. Entrenamendua. Entrenamenduaren ondoren, lehen aipatu beroketa saioa errepikatu. Errekuperazioa: astean egun batean edo bitan ez da entrenamendurik egin behar, eta egunean 8 bat ordu lo egitea komeni da. Tapering: lehiaketa baino lehenagoko entrenamenduen intentsitatea gutxitu egin behar da, lehiaketa egunean fresko eta sasoian egoteko.

Mozkorraldi batean sortu zen

ironmana

Triatloi modalitate gogorrena da ironmana: 3,8 kilometroko igerian, 180 kilometro bizikleta gainean eta maratoia korrika (42 kilometro, hain zuzen). Gogorra, ezta? Bai horixe, baina gero eta gehiago dira halakoetan aritzera animatzen diren triatloilariak. Estreinako ironman proba 1978an antolatu zen. Hawaiiko taberna batean, mozkortuta zeuden marine estatubatuar batzuek desafioa egitea erabaki zuten, kirolari konpletoena zein zen jakiteko. Horretarako, hasieran 3,8 kilometro egin behar zituzten igerian parte-hartzaileek, ondoren beste 180 bizikletaz, eta azkenik maratoia Honolulun. Irabazleari ironman (burdinazko gizona) izena jartzea erabaki zen. 1978ko otsailaren 18an egin zen proba: hamabi lagunek amaitu zuten eta lehen irabazlea Gordon Haller estatubatuarra izan zen. Lehen ironmanaren ondoren, hurrengo urtean jende gehiago animatu eta 50ek hartu zuten parte. Hawaiin oso ezaguna zen golf txapelketa baten egun berean burutu zen hori, eta horregatik hedabide ugari bildu ziren irlan. Gisa horretan, golf txapelketa jarraitzen ari zen kazetari batek ironmanaren berri izan, eta txundituta geratu zen: ez zuen ulertzen halako hiru kirol gogor proba bakar batean nola uztar zitezkeen.

Telebista tartean sartu zenean hasi zen proba nazioartean ezagutzera ematen. 1980 urtean, AEBetako ABC telebista-kateari Hawaiiko ironmana zuzenean eskaintzeko baimena eman zitzaion. Aurrerantzean, une zirraragarriak bizitzeko aukera izan zuten ikus-entzuleek. 1982 urtean, esaterako, Julie Moss ikasle estatubatuarra hasieratik ia bukaeraraino lehen postuan izan zen, baina maratoiko azken kilometroetan nekea igartzen hasi, deshidratatu eta helmugara heldu baino metro batzuk lehenago lurrera erori zen konortea erdi galduta. Bigarren zihoan Kathleen McCartneyk irabazi zuen. Mossek, alabaina, ez zien medikuei laguntzen utzi, eta egundoko kemena erakutsiz helmugara bigarren postuan iritsi zen.